þriðjudagur, desember 26

feliz navidad!

Ætlaði ekkert að blogga yfir jólin, en fannst svo kjánalegt að hafa síðustu færslu efst að ég sá mig knúinn. Svo fékk ég innblástur hjá doktornum. Semsagt, óska ykkur gleðilegra jóla bara. Ekki borða yfir ykkur. Kveðjunni fylgir þessi snilld með El Vez, mexíkóska elvisinum og bakraddasöngkonunum hans, El Vettes (sem heita Priscilita, Gladysita, Lisa Maria og Que Linda Thompson). Svona eiga jólina að vera: hávaðasöm, uppblásin og litrík.

mánudagur, desember 18

breathy voice

Mig minnir að Pétur Helga hafi stungið upp á "másrödd". Ekki þykir ráðlegt að nota slíka rödd í síma. (Fyrirsögnin linkar á grein hjá ÁJ).

fimmtudagur, desember 14

jólin, jólin

Datt eiginlega úr öllu jólastuði í gær. Horfði semsagt á heimildarmyndina Jesus Camp og nú er ég kominn með ógeð á öllu tali um guð og ésú. Og orðinn skíthræddur um heiminn og komandi kynslóðir.

En af því ekki þýðir nú annað en að halda mesta jólaskapinu við reyni ég að horfa á þetta. Bregst ekki. Eiginlega á þetta heima á Tregawöttunum, þau ræna þessu kannski.

William S. Burroughs. Junky's Christmas, 1. hluti:


William S. Burroughs. Junky's Christmas, 2. hluti:


William S. Burroughs. Junky's Christmas, 3. hluti:


Og til að tryggja að ég fari nú örugglega til helvítis þá hef ég hérna eftir brandara sem ég heyrði í gærkvöldi: Vitiði af hverju Guð er svona miklu mildari í Nýja testamentinu en því Gamla? Nú, hann fékk loksins á broddinn...

sunnudagur, desember 10

farinn til helvítis



Hrokkið er uppaf bölvað illmenni. Pinochet hefði með réttu átt að drepast í fangelsi, en honum tókst að halda sér frá því með því að væla um heilsuleysi. Hann var mikill vinur Friedmans og Thatchers og annarra frjálshyggjuforkólfa. Hannes Hólmsteinn er yfirlýstur aðdáandi. Sem sýnir bara siðblindu og hræsni frjálshyggjumanna, þeir tala fjálglega um einstaklinginn og viðskiptafrelsi en þeim er hins vegar skítsama um fólk.

miðvikudagur, desember 6

the power of editing, x2

1X2

Einmitt þegar ég gat svarað einhverri getraun þá virðist getraunagerðarkonan ætla að liggja á úrskurði sínum eitthvað langt fram eftir kvöldi. Reyndar er ég nokkuð öruggur um að hafa svarað rétt þannig að ég þarf í sjálfu sér ekkert að bíða eftir því. Og hef komist að því að ég man ekkert úr þessum bókum sem ég hef lesið um ævina og sagnfræðin er eitthvað af skornum skammti hjá mér, en þegar popptónlist er annars vegar (sérstaklega ensk nýbylgja) er ég á heimavelli. Hver hefur sinn nörd að draga.

þriðjudagur, desember 5

jólabónus

Vel á minnst:
Jólabónus, jólaskemmtun Hugleiks, verður í Þjóðleikhúskjallaranum í kvöld og fimmtudagskvöld kl. 21.00. Umfjöllunarefni sýningarinnar eru m.a.: Kaupæði nútímajóla, hættur og aðgát við laufabrauðsskurð, jólasveinar sem kynverur og mannát á jólum. Auk þess verður flutt létt tónlist og jólaföndur verður í hávegum haft. Be there or be ferkantaður.

þriðjudagur, nóvember 28

það sem ég hef lært að undanförnu

Það getur komið sér vel að plögga hlutina sem maður er að gera á blogginu sínu. Doktorinn fær kærar þakkir fyrir að koma þessu öllu vel til skila. Hins vegar er myndin af mér ekkert spes. Eða ég asnalegur. Já, kannski frekar það. Og Reyðarfjörður lítur út eins og risastór Sundahöfn og risastór Straumsvík í einu stóru samkrulli. Í bakaleiðinni áttaði ég mig á því að það er þorp þarna í felum á bakvið. Súrrealískasti bær á landinu. Og það er alltaf gaman þegar vinir manns byrja að blogga, og ekki síður þegar þeir reynast svona líka skemmtilegir bloggarar. Það er nú svona það helsta, jájá. Og tékkiði á White noise hjá doktornum, þetta er helber snarkandi snilld.

þriðjudagur, nóvember 21

alas de mariposa



"Careful with the candles on stage, 'cause this band's got wings" voru víst fyrirmælin sem bárust tónleikahöldurum frá Sufjan Stevens. Og Súffi og vængjaða hljómsveitin, Magical Butterfly Kite Brigade, byrjaði tónleikana á Majesty Snowbird og þá var bara hreint ekki aftur snúið. Glöggir lesendur átta sig vísast á því að Sufjan er ansi kvenlegur á myndinni hér að ofan, og ástæðan er sú að þetta er alls ekkert Sufjan, heldur Annie Clark, öðru nafni St. Vincent, sem hitaði upp fyrir kappann og spilaði svo með Sufjan. Stóð þá beint fyrir framan okkur þannig að það lá beint við að taka mynd af henni í ham. Svo er hún líka sæt. Reyndar tók ég ekki myndina heldur Grímsi gaur, sem er kominn með blogg.

En gæsahúðarmómentin voru ófá, John Wayne Gacy Jr. og Cashimir Pulaski áttu kannski heiðurinn að þeim stærstu. Og mikið er það skrýtið að maður skuli ekki geta fengið leið á Chicago sama hvað maður reynir.

miðvikudagur, nóvember 15

asperger

Það virðist vera í tísku að túlka líf liðinna snillinga upp á nýtt og greina þá með hin og þessi heilkenni. Mozart átti t.d. að hafa verið með Tourette og Asperger-heilkenni er ansi mikið í tísku líka sem skýring á snilligáfu. Nýjasta fréttin er að Þórbergur hafi líklega haft Asperger. Og tekið fram að þegar menn með Asperger giftist taki eiginkonan að sér móðurhlutverk og annist þá, þar sem þeir eigi þá sjálfir erfitt með að hugsa um hversdagsleg smáatriði. Ég ætla ekkert að rengja þessa niðurstöðu, hljómar alveg ágætlega sannfærandi. En þegar ég las þetta yfir morgunkaffinu rifjaðist það upp fyrir mér að ég hef bara heyrt minnst á karla með Asperger, aldrei er talað um konur með Asperger. Eru ekki til neinir kvenkyns snillingar sem gætu hafa haft Asperger? Kannski er þetta tilhneiging til að fegra hlut karla eins og Þórbergs og finna afsökun fyrir því af hverju hann var ekki duglegur í uppvaskinu, hver veit.

þriðjudagur, nóvember 14

ítalska...

er fyrir óperur, rússneska fyrir ættjarðarsöngva og finnska er fyrir kvartsöngva. En af því að ég kann ekki finnsku læt ég þau um það:

sunnudagur, nóvember 5

nice day for a ... white christmas

Ókei. Þetta er búið spil. Jólagjöfin í ár hefur birst mér eins og guð af himnum. Voilà:



Ég er ekki að grínast. Hér má heyra sýnishorn. Ef ykkur leiðast fjölskylduboð um jólin er góð hugmynd að dreifa þessum gimsteini á meðal ættingja.

föstudagur, nóvember 3

Smá samkvæmisleikur skaðar engan...

IF YOUR LIFE WAS A MOVIE, WHAT WOULD THE SOUNDTRACK BE?
So, here’s how it works:
  1. Open your library (iTunes, Winamp, Media Player, iPod, etc)
  2. Put it on shuffle
  3. Press play
  4. For every question, type the song that’s playing
  5. When you go to a new question, press the next button
  6. Don’t lie and try to pretend you’re cool…
Hér er niðurstaðan mín. Nokkuð vel heppnað, gæti jafnvel verið skemmtilegt verkefni að berja saman sögu í kringum þetta sándtrakk. Og þessu var stolið frá henni Skottu.
  1. Opening Credits: The Anguish of Space Time - Apparat Organ Quartet.
  2. Waking Up: Punk as Fuck - American Analog Set
  3. First day at school: Impossible - Figurine
  4. Falling in Love: Kool Thing - Sonic Youth (jamm jamm, kúl pía þetta)
  5. Fight Song: Trapped under Ice Floes (redux) - +/-
  6. Breaking Up: Ever Fallen in Love - Buzzcocks (alveg spot on)
  7. Getting Back Together: En Gallop - Joanna Newsom (hmm, lagið kannski, en textinn?)
  8. Wedding: Seremonia - Apparat Organ Quartet (sver það, svindlaði ekki)
  9. Birth of Child: 2000 - Claro Intelecto (þetta virðist vera frekar spúkí barn)
  10. Final Battle: I Need Some Fine Wine and You, You Need To Be Nicer - Cardigans
  11. Death Scene: Les hommes entre eux - Dominique A
  12. Funeral Song: Rayo de luna - Matia Bazar
  13. End Credits: Heroes - David Bowie
Gaman væri að sjá svipaðan lista frá einhverjum sem kemur úr allt annarri átt. Hildigunnur kannski?

fimmtudagur, nóvember 2

gáfaðar konur

Vil benda öllum á þetta. Og þetta. Jamm. Ég var búinn að skrifa heljarinnar komment hjá Tótu þegar vafrinn fraus. Langar að bloggar um þetta en veit ekki hvað verður af því. Nú er nefnilega fyrsti áratugurinn í lífi sonar míns að renna sitt skeið og kökubakstur á hug minn allan.

Annars var ég að spá hvað ég ætti að gera við síðasta pistil, finnst hann eitthvað hálfhjákátlegur. Ekki það að ég sé eitthvað búinn að skipta um skoðun á fréttinni sem var mjög illa unnin. En t.d. skilst mér að stúlkan hafi ekki vitað að atriðið myndi ganga svona langt, sem breytir öllu. Vitandi það finnst mér sumt í pistlinum mínum ekkert sérstaklega viðeigandi, en ég er á móti því að fegra fortíðina, þetta er búið og gert.

mánudagur, október 30

afsakið á meðan ég æli

Já, ekki var lýsingin falleg. Strákur pissar á stelpu. Oj bara. Og þetta er alveg frétt svosem, hafi fólk smekk fyrir slíku. Þegar ég horfði á fréttina í sjónvarpinu varð ég hneykslaður, ég hló upphátt og varð svo reiður. Ekki út af efninu, heldur helvítis fréttamanninum. Hvers konar fífl er maðurinn (horfið á fréttina á rúv til að vita um hvern ég er að tala)?

Sko, í fyrsta lagi. Piss er frekar ógeðslegt, sérstaklega úr öðru fólki. Og mig langar ekkert til að láta pissa á mig. Sem kemur málinu nákvæmlega ekkert við. Greinilega var fréttamaðurinn yfir sig hneykslaður og fannst þetta ógeðslegt. Og ekkert að því. En hann gerði það sem hann á ekki að gera í sínu starfi: Hann ákvað að slá sig til riddara og hneykslast frammi fyrir alþjóð á kostnað fólks sem hann hefur aldrei séð og aldrei talað við.

Eins og ég segi, ef einhverjir vilja stunda sína list með þvagláti er það barasta allt í lagi. Mig langar að vísu ekki til að fylgjast með því, en það er líka mitt mál. Og fólkið (ég ætlaði að skrifa krakkarnir, en þetta eru nefnilega engir krakkar) gerði þetta heldur ekkert á almannafæri heldur í skólastofu og voru ekki að bögga neinn. Verri hlutir hafa eflaust gerst inni í svefnherbergjum góðborgara þessa lands. En fréttamaðurinn var hneykslaður, það var greinilegt. Að slíkt skuli viðhaft í skólum landsins og sem hluti af námi þótti honum greinilega ekki boðlegt. Svo hneykslaður að hann ákvað að hætta að vera hlutlaus fréttamaður að flytja frétt. Og þá kom að því þegar ég hló upphátt:

Í niðurlaginu sagði fréttamaðurinn eitthvað á þá leið að fréttastofan hefði rætt við tugi leikara og leikstjóra sem hefðu sagt að fólk á fyrsta ári í leiklistarnámi, hvorki persónulega né faglega, hefðu engar forsendur til að framkvæma slíkan gjörning. Halló?!! Er ekki allt í lagi með þetta fólk? Í fyrsta lagi: fólk í þessu námi (þetta var víst ekki leiklistarnám heldur leikhúsfræði, ef ég heyrði rétt) er fullorðið fólk. Það er eldra en tuttugu ára. Mörg eru nær þrítugu en tvítugu. Þau mega kjósa. Þau mega detta í það. Þau eru lögríða. Auðvitað geta þau tekið ákvörðun um það hvort á þau sé migið eða ekki í listrænni sköpun. Það kemur málinu ekkert við hvort þau séu á fyrsta ári í leiklist eða síðasta ári í myndlist eða bara alls ekkert í námi. Fólk fer ekki í leiklistarskólann til að læra "hvað megi ganga langt í list sinni". Til þess notar það heilbrigða skynsemi. Um leið og listamenn láta einhverja teprulega smáborgara segja sér hvað megi og megi ekki á það bara að hætta þessu brasi. Djöfuls bull. Get a life! Og fréttamaðurinn má gjarnan bara skrifa lesendabréf í moggann næst þegar honum verður svona mikið niðri fyrir. Ef hann vill að fólk taki mark á honum sem fréttamanni, þ.e.a.s.

Og ef þetta átti að vera einhvers konar áfellisdómur yfir leiklistarskólanum, þá má benda á að búningsklefar íþróttafélaganna hafa löngum verið gróðrarstía eineltis og ógeðs í gegnum tíðina. Sem er miklu verra en þetta, svona ef einhverjum dettur í hug að fara að hengja bakara fyrir smið. Og hana nú.

þriðjudagur, október 24

saga á bak við myndina?

bannertýpaminni.jpg

Þessir frábæru snillingar, Steinþór, Siggi og Guðjón, bjuggu allir saman á Tjaldanesheimilinu í Mosfellsdal. Nú eru þeir fluttir á mölina. Þeir verða umfjöllunarefni heimildarmyndar sem kemur fyrir augu landsmanna einhvern tímann um eða uppúr áramótum. Annar snillingur, Björn Margeir, tók ljósmyndina. Heimildarmyndin er langt komin og virðist ætla að verða alveg ágæt. Ég veit það ekki, ég kann ekki að dæma um eigin verk. Ég ætla ekki að segja ykkur hvað heimildarmyndin heitir, vegna þess að ég veit það ekki sjálfur.

P.S. Ef þið fáið brilljant hugdettu að nafni megið þið alveg skilja eftir komment. Skal bjóða þeim sem býður best á frumsýningu.

mánudagur, október 23

krúttíbúttí

Ég er í einhverju krúttstuði, kannski eftir skemmtilega helgi, kannski af því næsta vika verður helguð syni mínum, kannski af því að mér tókst loksins að klára að leggja parket á stofuna hjá mér. Hver svo sem ástæðan er færi ég ykkur þessa tímalausu snilld:

Theme from Fraggle Rock

Og til að bæta gráu ofan á svart (eða sætu ofan á krútt) þá kenndi Sesame Street börnum að telja svona:

Pointer Sisters - Pinball Number Count

Og ef þetta er ekki alveg búið að drepa ykkur þá er þetta svo yfirgengilega krúttlegt að það hálfa væri nóg:



En til að vinna aðeins á móti þessari helvítis væmni kemur hér smá dæmi um það sem fram fer baksviðs í EuroDisney í París. Eru börnin ykkar nokkuð að horfa? Ef svo er then you've got some explaining to do:

sunnudagur, október 22

airwaves

Jæja þá er erveifs búið. Best að gera upp herlegheitin. Þið sem engan áhuga hafið getið þá bara hætt að lesa núna. Næs míting ja!

Allavega. Miðvikudagurinn var rólegur, sá Retro Stefson og Diktu. Retro voru skemmtileg og eiga örugglega eftir að batna. Diktu var ég ekkert að fíla of vel. Búinn að heyra aðeins of margar svona Coldplay/Muse/Radiohead hljómsveitir sem taka sig of alvarlega.

Fimmtudagurinn var öllu skemmtilegri. Byrjaði á Mates of State, þau voru fín svo langt sem það náði. Ég hef ekki hlustað mikið á þau, og þau voru ekki mikið að reyna að ná sambandi við áhorfendur. Samt er ég búinn að vera með Fraud in the 80's á heilanum eftir tónleikana.

Mates of State - Fraud in the 80's

Þaðan skaust ég á Nasa og náði Lay Low, sem var frábær. Hugsa að nýi diskurinn hennar lendi í safninu bráðum. Á leiðinni til baka á listasafnið skaust ég inn á Gaukinn og hlustaði á 2-3 lög með Skakkamanage. Þau voru ekki alveg að virka fyrir mig. Mér finnst diskurinn fínn, en þarna voru þau búin að bjóða einhverjum helling af vinum sínum upp á svið (m.a. Benna Hemm og Örvari í Múm) og þetta virkaði allt frekar of kaótískt. Kannski batnaði það þegar á leið, ég missti þá af því. Næst voru Tilly and the Wall sem voru ansi skemmtileg og skrýtin. Skrýtna elementið var steppdansarinn sem sló taktinn. Tónlistin er einfalt singalong-popp sem svo mjög er vinsælt um þessar mundir. Kannski ekkert sem snýr heiminum á hvolf, en skemmtilegt engu að síður. Og stelpurnar í bandinu voru sætar.

Tilly and the Wall - Sing Songs Along

Næst var það Nasa. Reykjavík! voru frábærir, hef aldrei séð þá læf fyrr en það var vel þess virði. Metric voru næst. Ég er ekkert of hrifinn af þeim en þau komu á óvart, voru mun rokkaðri en ég bjóst við. Reyndar voru þau alltof mikið að leika rokkstjörnur og Emily söng og pósaði mest fyrir ljósmyndarana framan af en reyndi ekkert að ná sambandi við áhorfendur. Svo gleymdu þau sér í lokalaginu, Dead Disco, og þá fór þetta að virka fyrir alvöru, fídbakk og læti. Love is All kláruðu, ég er frekar svag fyrir svona krúttpönki auk þess sem saxófónleikarinn er bráðfyndinn náungi. Nördalegur sláni, hann reyndi að kasta hristunni sinni tvisvar sinnum upp í loft og tókst í hvorugt skiptið að grípa hana, í fyrra skiptið lenti hún í ljósmyndaragryfjunni og í það seinna í hausnum á söngkonunni. Skemmti mér allavega vel.

Föstudagurinn var útpældur. Mætti snemma á Gaukinn og ætlaði aldeilis ekki að missa af Wolf Parade. En þegar á leið og staðurinn fór að fyllast gafst ég upp og fór yfir í Listasafn. Sem var ekkert verra. Apparat var að klára þegar ég kom, þeir eru alltaf flottir. Jakobínarína voru næstir. Þetta er í fyrsta sinn sem ég sé þá á tónleikum og þeir voru fáránlega skemmtilegir. Ekki veit ég hvernig þeir fara að þessu, tónlistin er frekar einhæf til lengdar, og söngvarinn getur varla talist lagvissasti maður í heimi. En það er eitthvað kaos, eitthvað ungæðislegur bjánagangur sem heldur þessu öllu saman. Minnir að ég hafi fengið sömu tilfinningu fyrir Botnleðju þegar ég sá þá einu sinni þegar þeir voru að byrja. Go! Team voru næst og ollu ekki vonbrigðum. Þau reyndu ekki að halda öllum sömplunum sínum til haga en bættu í hávaðann og úr varð einhvers konar blanda af Sonic Youth hávaðavegg og klappstýrusöng. Hið besta mál.

Eftir það kíktum við aðeins á Grand og náðum nokkrum lögum með Gavin Portland. Fór svo með ghostdog jr. og Hjálmari yfir á Þjóðleikhúskjallarann til að sjá Trost. Vissi ekki neitt um hana og því kom hún skemmtilega á óvart. Tónlistin einhvers konar blanda af þýskum kabarett, Morricone og Nick Cave og söngkonan, Trost, mætti á svið með rauðvínsflöskuna í hendi og drakk af stút. Hún prílaði upp á borðin og reyndi að draga míkrafóninn með sér sem hljóðmaðurinn var ekkert of hrifin af og toguðust þau á um míkrófónsnúruna áhorfendum til skemmtunar. Svo datt hún yfir hátalarana á sviðinu og þegar rauðvínið var búið rændi hún bjór af einum áhorfanda. Þess á milli söng hún lög og sagði undarlegar sögur á milli um presta og hunda í ástralíu sem standa á nestiboxum þar til þeir deyja. One classy lady.

Trost - I Was Wrong

Laugardagurinn byrjaði á íhugun og rólegheitum í Fríkirkjunni, þar sem Jóhann Jóhannsson flutti nokkur verk ásamt strengjakvartett. Magnaður flutningur í alla staði, en ég er líka mikill aðdáandi Jóhanns.

Jóhann Jóhannsson - The Sun's Gone Dim and the Sky's Turned Black

Um kvöldið staldraði ég við á Iðnó og náði nokkrum lögum með Sigga Ármanni. Hef ekki séð hann spila áður, hafði heyrt nokkur lög en að sjá hann flytja þau á sviði var frekar magnað, á afar lágstemmdan hátt. Úlpa var næst, þeir voru flottir að vanda (hvað sem greipvæn segir), reyndar mátti finna fyrir einhverju óöryggi hjá þeim. Walter Meego voru ekkert að heilla mig. Þeir reyna að vera einhvers konar blanda af Ratatat og Hot Chip, en tekst ekki alveg. Bestir voru þeir í síðasta laginu, þá gleymdu þeir sér og duttu í hreint teknó. Hefðu mátt gera meira af því. Benny Crespo's voru góð að vanda, verulega þétt og flott. Að vísu finnst mér þau detta aðeins of oft í eitthvað prog-dúllerí á milli laga og kaflaskiptingarnar oft óþarfar. Gætu alveg orðið besta band landsins ef þau þróast eins og ég vil að þau þróist ;) Og Lovísa má gera meira af því að syngja, flott söngkona. Eftir Benny stikuðum við Hjálmar upp í Þjóðleikhúskjallara og náðum í skottið á Hjaltalín. Þau voru býsna skemmtileg og verður gaman að sjá hvað kemur frá þeim. Einhver Þursa/Spilverksfílingur í gangi. Mr. Silla & Mongoose voru næst og satt að segja varð ég fyrir pínulitlum vonbrigðum, kannski vænti ég of mikils. Þessi blanda þeirra, elektrónískt grúf og blúsaður söngur, kemur oft mjög vel út og dæmið gengur t.d. algerlega upp í Ten Foot Bear. Hins vegar fór það oft svo í öðrum lögum að þau fundu gott grúv og Silla söng blúsaða melódíu yfir, en svo gerðist ekkert meir, eins og þau vissu ekki alveg hvert þau væru að fara með þessu. En þau eiga eflaust eftir að verða betri. Kannski er þetta angi af því sem er svolítið áberandi í íslensku indípoppi: það þykir ekki kúl að semja lög, heldur vera mínímalískur og grúví. Halda kúlinu en hafa svo ekkert að segja. Eða hvað?

Mr. Silla & Mongoose - Ten Foot Bear

Næstu tveir listamenn voru algjör andstæða við þetta: frábærir lagahöfundar og ófeimnir við að vera einlægir og hafa eitthvað að segja. Ég heyrði fyrst í Jens Lekman í vor og platan hans nýja er búin að vera að síga hægt og rólega í kollinn á mér. Fallegar melódíur og skemmtilegir textar. Hann mætti einn á sviðið með lítinn kassagítar og tók þetta með trompi. Hann var einlægur og fyndinn, mikið sjarmatröll, sagði fyndnar sögur á milli laga og hafði áhorfendur í hendi sér allan tímann. Ekki sakaði að Erlend Öye söng með og spilaði á feiktrompet í einu lagi og Benni Hemm Hemm spiluðu með í síðasta laginu, öllum að óvörum. Eftir Lekman var ég sannfærður um að þetta hefði verið hápunktur hátíðarinnar en það var nú öðru nær. Stígur á sviðið Patrick nokkur Watson og hljómsveit hans. Ekki vissi ég neitt um hann nema hvað hann væri frá Montreal, vinur Wolf Parade o.s.frv. Og hann átti kvöldið. Röddin ekki ósvipuð rödd Jeff Buckleys, en tónlistin ekki, sem performer er hann mjög innlifaður án þess að taka sig alvarlega og bandið var ótrúlega gott. Fyrir mér var Watson hápunkturinn, kannski voru aðrir tónleikar sem náðu sömu hæðum, en það er eitt að sjá hljómsveitir sem maður þekkir og annað að sjá hljómsveitir sem maður þekkir ekkert og ná samt að heilla mann.

Patrick Watson - Luscious Life

Allavega er ég mjög sáttur með Airwaves. Fyrir utan fíaskóið með Wolf Parade á Gauknum. Þvílíkt klúður var það.

fimmtudagur, október 19

loksins, loksins

Já, það var mikið. About fucking time. Fyrsta íslenska fjölþjóðlega hljómsveitin, Retro Stefson, lítur dagsins ljós. Uppgötvun gærkvöldsins á Airwaves. Þau eru líka kornung, meðalaldurinn ca. 15 ára, með minnsta bassaleikara í heimi (hann er örugglega ekki eldri en 13 ára en fáránlega góður) og afsprengi fjölmenningarumhverfisins í Austurbæjarskóla. About fucking time! Bergin sem þau eru brotin af ku vera angólsk, norsk, kanadísk og frönsk. Já, og íslensk. Og ekki nóg með það þá semja þau ridikjúlöslí katsí popplög. Jamm. Ég er allavega hérmeð hættur að hafa áhyggjur af ungu kynslóðinni. Þau munu gera þetta allt svo miklu miklu betur en við. Haldiði í alvöru að nokkur einasti þingmaður hafi kynnst persónulega innflytjendum eða afkomendum þeirra? Ég þori að fullyrða að svo er ekki. Sem er eiginlega alveg háalvarlegt mál. Burt með þetta pakk og leyfum unglingunum að taka yfir.

Retro Stefson - Medallion (MySpace)

laugardagur, október 14

flottasta samtal..

...kvikmyndasögunnar (eða sjónvarpssögunnar, þar sem þetta kemur úr seríunni Wire):

Tveir lögreglufulltrúar ganga inn í íbúð. Annar bregður á loft ljósmyndum af líki konu frá ýmsum sjónarhornum.

L1: Fuck (lítur á hinn) Motherfucker.

Hinn fer að borðinu og setur tösku sína frá sér og opnar hana.

L1: (raðar ljósmyndunum á gólfið) Oh fuck. Fuckin' fuck.

L2: (opnar skýrslur, þ.á m. er ljósmynd af líkinu) Fuck.

L1: (heldur áfram að raða ljósmyndunum og tuldrar í hálfum hljóðum) Ah, fuck. Fuck fuck fuck fuck fuck.

L2: (skoðar ljósmynd af líkinu) Fuck

L1: (teiknar hring í gólfið með tússpenna) Fuck.

L2: (bregður á loft málbandsrúllu, meiðir sig á henni) Fuck!

Þeir halda áfram að mæla út stefnu kúlunnar með hjálp málbandsins.

L1: Fuck.

L2: Oh, fuck.

L1: (áttar sig á skotgati í glugganum) My little fuck! (sér ummerki í gluggakistunni) Oh fuck. Oh fuck.

Þeir miða út stefnu kúlunnar, líta á hvorn annan og kinka kolli.

L1: Fuckety fuck fuck fuck fuck fuck

L2: Fucker. (leitar að ummerkjum á veggnum) Oh, fuck. Fuck fuck fuck fuck.

L1: (muldrar) Fuck, fuck, fuck.

L2 grípur eina ljósmyndina af gólfinu og bendir á vegsummerki. L1 áttar sig.

L1: Motherfucker

L2: (finnur skotgat á ísskápnum) Fuckin' A!

L1 finnur töng og þeir leita í gatinu.

L2: Fuck. (finnur kúluna og heldur henni á lofti) Motherfucker.

L1: (tekur við kúlunni og skoðar hana) Fuck me.

föstudagur, október 13

ennþá edrú...

Nei, ekki ennþá náð að verða fullur. Og veit ekki alveg hvenær það verður, núna er pabbahelgi og ég hef líklega ekki efni á því að fara á airwaves (sem hefði verið prýðisafsökun fyrir einu djammi eða svo). Auðitað gæti ég bara keypt mér viskífleyg og bjórkippu úti í ríki og setið heima og þjórað, but where's the fun in that? Eina huggunin í þessu öllu saman er að það er þó allavega ljóst að ég er ekki alkóhólisti.

föstudagur, október 6

kæri blogger...

...mig langar á fyllerí. Ekki veit ég hvenær, því þessi helgi fer í endalausa vinnu. En mig langar að detta í það og vakna svo þunnur og fara í bað. Maður verður jú að detta í það. Ekki dettur það í sig sjálft.

þinn vinur,
Gvendur

miðvikudagur, október 4

má maður vera með...

Þessi vantrúarumræða er orðinn einn allsherjar holtoghólablús. Og eins og alltaf þegar svona umræður verða í bloggheimum er ég á endanum búinn að lesa svo mikið af misgáfulegum og -kurteislegum skoðunum að ég nenni varla að hafa skoðun sjálfur. Enda finn ég mig í hvorugum hópnum. Ég trúi ekki á guð (nema kannski guð Spínósa) en finnst út í hött að skilgreina sjálfan mig sem trúleysingja, skilgreina mig út frá einhverju sem ég er ekki eða geri ekki. Og ég get ómögulega litið á "trúleysingja" sem þjóðfélagshóp, ekki frekar en ég lít á trúaða sem sérstakan þjóðfélagshóp. Reyndar er mér illa við þjóðfélagshópa, kann miklu betur við fólk. Hins vegar skil ég vel andúð á Þjóðkirkjunni, sagði mig enda úr henni fyrir löngu og vil aðskilja ríki og kirkju hið snarasta. Annars hefur gáfaðra fólk en ég sagt þetta betur en ég. T.d. þessi, sem er tvímælalaust gáfaðasta konan í Portland í Óregon (nei, ekki Storm Large...):
To be an atheist is to maintain God. His existence or nonexistence, it amounts to much the same, on the plane of proof. Thus proof is a word not often used among the Handdarata [einsetumenn á plánetunni Gethen], who have chosen not to treat God as a fact, subject either to proof or to belief: and they have broken the circle, and go free.
To learn which questions are unanswerable, and not to answer them: this skill is most needful in times of stress and darkness.
Ursula Le Guin, The Left Hand of Darkness.
Kannski má líka orða þetta svona: Ef guð er til er óþarfi að trúa á hann. Ef guð er ekki til er óþarfi að trúa á hann.

þriðjudagur, október 3

meho plaza

Þetta er nýjasta uppgötvunin. Ég veit lítið um þá, nema að þeir eru ammrískir (og hægt að hlusta á meira hérna). Af einhverjum ástæðum minnir þetta lag þeirra mig alveg óskaplega mikið á Major Tom með Peter Schilling. Læt það flakka líka, enda mikil snilld þar á ferð. Fallegur maður, hann Pétur.

Meho Plaza - The Beach



Annars ýmislegt í gangi. Hugleikur með dagskrá í Þjóðleikhúskjallaranum í kvöld og fimmtudagskvöld. Þúsari inn. Gul eða græn áskriftarkort gilda (ég er ekki að djóka!). Þar leik ég.

mánudagur, október 2

metal militia

Þegar ég var unglingur hataði ég þungarokk. Mér leiddist alveg óumræðilega þetta macho bull sem fylgdi, endalaust gítarrunk og þessir síðhærðu metalhausar voru hreint ótrúlega hallærislegir. Bara tvær hljómsveitir hafa náð að skríða eitthvað í gegnum þessa fyrirlitningarsíu: Iron Maiden og Pantera. Sem gerir það að verkum að ég var fyrst í dag að uppgötva hvað Kill 'Em All er mögnuð plata. Og ætla að hlusta á Ride The Lightning á eftir. Ég var þroskaður eftir aldri sem barn, en sá þroski er greinilega löngu uppurinn.

laugardagur, september 23

Rakst á rithöfund uppi í Þjóðarbókhlöðu. Settumst yfir kaffibolla og spjölluðum um menningarskort á Íslandi, hann kvartaði yfir bókamarkaðinum og ég yfir kvikmyndageiranum. Báðir ætlum við að gefa út verk nú í haust og vetur (ég fer kannski bráðum að lýsa heimildarmyndinni. Og gefa dæmi). Það er einhver hausttregi í loftinu. Veit ekki af hverju, kannski af því að íbúðin mín er í rúst vegna þess að ég er að myndast við að leggja parket á stofugólfið (og mér er farið að þykja hættulega þægilegt að hafa sjónvarpið inni í svefnherbergi...). Kannski er ástæðan sú að það er líklega sama hvað maður lætur frá sér, það er tölfræðilega frekar ólíklegt að það eigi eftir að skipta nokkurn mann nokkru einasta máli. Ég held að hann fari að rigna með kvöldinu.

Og í takt við tregann þá er hér tregafull syrpa. Ýtið á play-takkann við hliðina á laginu til að spila. Eins getið þið notað Streampaddinn hérna til hliðar til að spila allt klabbið í einni bunu.

Yann Tiersen La Dispute (Third Eye Foundation Mix)
Tom Waits Tom Traubert's Blues
John Cale Andalucia
Seu Jorge Life On Mars
Velvet Underground & Nico I'll Be Your Mirror
Geoff Farina Only Yellows
Isobel Campbell & Mark Lanegan The False Husband
Tom Waits Poor Edward
Susanna and the Magical Orchestra Love Will Tear Us Apart

föstudagur, september 22

... y huele a sulfre todavía...

Það var ekki bara hvað hann sagði, heldur hvernig hann sagði það. Mér hefur reyndar ekki tekist að finna ódöbbaða útgáfu, en hér er þetta:



Hann er kannski popúlisti, en heldur vildi ég hafa hann en Bush ef ég þyrfti að velja.

miðvikudagur, september 20

rútína og grábjörn í baði

Svona er dagleg rútína hjá litla tónlistarfíklinum: Loggar sig inn á netið, lítur yfir rss-strauma af öllum mp3 bloggunum, hlustar á ca. 20-30 lög. Ef einhver hljómsveit vekur forvitni er flett upp í Hæpmaskínunni og hlustað á fleiri lög. Kíkir á Pitchfork. Ef eitthvað vekur forvitni er aftur flett upp í Hæpmaskínunni. Skoðaðar síður listamanna og hlustað á fleiri lög. Flestir listamenn eru með mæspeissíður og þar eru enn fleiri lög. Ef eitthvað vekur nógu mikla athygli er kannski skoppað út í Smekkleysubúð og keyptur diskur eða lögin keypt á Emusic.

Verð að viðurkenna að þessi fíkn verður pínuþreytandi á köflum. Sérstaklega þegar ekkert merkilegt er að gerast og allir einhvern veginn eins. Svo kemur inn á milli eitthvað lag eða hljómsveit eða listamaður sem gerir þetta þess virði. T.d. þessir:

Grizzly Bear heita þeir, nýbúnir að gefa út plötu, Yellow House, og gáfu út aðra, sína fyrstu, fyrir nokkrum árum. Hér eru þeir staddir inni á einhverju baðherbergi í lítilli íbúð í París. Og spila og syngja. Hugsanlega er þetta svalasta vídeó sem ég hef séð.



Lagið heitir "Shift" og er af fyrstu plötu þeirra, Horn of Plenty. Hér eru tvær aðrar útgáfur af sama lagi, sú fyrri er upprunalega útgáfan og sú seinni tekin um læf á Kexp útvarpsstöðinni í USA:

Grizzly Bear - Shift
Grizzly Bear - Shift

Nýja platan er líka æði. Hér eru tvö lög af henni. Fyrra lagið er víst eftir langömmusystur söngvarans, vals sem saminn var 1930 og þeir félagar bjarga frá gleymsku.

Grizzly Bear - Marla

Grizzly Bear - Knife

Og hér ráfa þeir félagar um götur Parísar og syngja síðasttalda lagið (Parísardaman kannast kannski við sig):



Já, og smá bónus. Hér taka þeir gamalkunnugt lag:

Grizzly Bear - Owner of a Lonely Heart

sunnudagur, september 17

11. september...

2001 var ég staddur í Madrid. Um morguninn fór ég í haustpróf í kvikmyndaskólanum og gekk vel. Ég var skotinn í stelpu og gekk mér því út í sólina eftir prófið og hringdi í hana af því að hún hafði látið eitthvað undarlega við mig. Hún sagði mér að fara til fjandans (löng saga). Þar sem þetta var í fyrsta skipti sem stúlka hefur sagt mér að fara til fjandans (og það á spænsku) þá var ég frekar sjokkeraður, enda annálaður herramaður og kurteis við kvenfólk. Fór heim til mín, þar var tekið á móti mér með þeim fréttum að það hefði orðið slys í New York. Horfði svo á allt sjónarspilið og fannst það ríma ágætlega við tilfinningalega líðan mína. Svona getur maður verið sjálfmiðaður. Daginn eftir flaug ég heim. Það tók 14 tíma. Týndi ferðatöskunni á leiðinni og hún hefur ekki sést síðan.

Tek það fram að ég og vinkona mín urðum aftur vinir, en aldrei par (ég var að spá í að láta löngu söguna flakka, en held að þessi útgáfa sé betri).

föstudagur, september 15

trebbi stróð á stöndu



Þetta er bráðfyndið. Eitthvað hafa spænsk hermálayfirvöld ofmetið ástandið í Líbanon. Af einhverjum ástæðum kusu þeir að fljúga ekki með friðargæsluliðið sitt þangað, heldur ákváðu þeir að sigla að ströndum Líbanon og ganga á land eins og sönnum hetjum sæmir. Á baðströnd Rest hótelsins í suðurhluta landsins. Ekki fylgir sögunni hvort baðstrandargestir hafi orðið hvekktir eða hvort spænsku soldátarnir hafi orðið hissa. Allavega virðist sætu stelpunni á myndinni vera frekar skemmt. Kannski vildu þeir bara sýna sig aðeins. Sameina vinnu og skemmtun. Hver veit.



miðvikudagur, september 13

hvað ef...

Pixies hefði verið dúvopp-kvartett? Hvað ef Jimi Hendrix hefði samið Vamos? Og hvað hefði Prince gert við Hey?

TV on the Radio - Mr. Grieves
Matthew's Celebrity Pixies Covers - Jimi Hendrix sings Vamos
Matthew's Celebrity Pixies Covers - Prince sings Hey

Annars er TV on the Radio að koma með nýja plötu, sem eftir öllum sólarmerkjum að dæma verðu snilldin ein. Getið hlustað á eitthvað með þeim hér.

þriðjudagur, september 12

the power of editing, baby!

Þetta er fallegt. Það ku vera heil bókmenntagrein á netinu sem snýst að megninu til um hopp og hí þessara föngulegu pilta. Og uppmjó eyru eru sexí.

sunnudagur, september 10

hvernig ætli það sé að drepa mann?

Er eitthvað óeðlilegt við þessa spurningu? Er eitthvað óeðlilegt við það að fólk velti dauðanum fyrir sér, sérstaklega ungt fólk sem er að uppgötva sjálft sig og lífið og allar þær sensasjónir sem því fylgir. Hvernig ætli það sé að deyja? Hvernig ætli það sé að drepa einhvern? Ég hef örugglega velt þessu einhvern tímann fyrir án þess að sú hugsun beinist að neinum sérstökum og ekkert óeðlilegt við það, hluti af því að vera lifandi og vita að maður sjálfur og aðrir í kringum mann eru dauðlegir og að markalínan á milli lífs og dauða er örmjó. Það er okkur eðlislægt að hugsa af og til um endimörk tilverunnar. Flestir hugsa þó ekkert frekar um þetta og snúa sér að öðru, aðrir skrifa kannski sögu eða ljóð eða leikrit út frá þessari hugsun. Svo er alltaf séns á að einhver stígi yfir markalínuna og ákveði að prófa þetta í reynd.

Samt fæ ég á tilfinninguna að fréttamönnum finnist það aðalmálið í fréttum um piltinn ógæfusama sem stakk annan mann í bakið, að honum skyldi hafa dottið þetta í hug. Að honum langaði að prófa að drepa mann, ekki það að hann hafi reynt það. Ekkert annað kemur fram um hvað í ósköpunum var í gangi. Og sálfræðingar, sem virðast hættir að vita nokkurn skapaðan hlut í sinn haus, blaðra um tölvuleiki og sjónvarp, án þess að nokkurn tímann komi fram hvort drengurinn spilaði tölvuleiki eða ekki. Aðalmálið virðist semsagt vera að pilturinn hugsaði þessa hugsun, að það sé óeðlilegt að unglingur hugsi um dauða sinn eða annarra. Hugsunin er lögð að jöfnu við verknaðinn. Ef þú hugsar um að drepa mann ertu morðingi. Ef þú hugsar um að sprengja hús ertu hryðjuverkamaður. Ekki hugsa, þá verður allt í lagi með þig. Fyrir vikið birtist pilturinn okkur sem einhliða skrýmsli, en við erum engu nær um hann sem manneskju.

Óhugnaðurinn birtist ekki í hugsuninni og ekki nema að hluta til í verknaðinum. Hann birtist fyrst og fremst í því að markalínan hefur verið rofin, í siðblindunni og skorti á samlíðan sem þarf til að fremja slíkt verk. Við erum minnt á að aðrir geti ákveðið að stíga yfir línuna af yfirlögðu ráði. Öryggi okkar er ógnað. En erum við virkilega orðin svo innilokuð í okkar verndaða hugmyndaheimi að við sjáum þetta ekki lengur sem öfgakennt og sjúklegt en í sjálfu sér mannlegt viðbragð við lífinu, heldur sem eitthvað ómannlegt eða dýrslegt? Ég finn þó mest til með foreldrum drengsins, sérstaklega þegar umræðan fer að snúast um skort á aga og slæmt uppeldi, án þess að nokkurn tímann komi fram hvernig uppeldi drengsins var háttað.

sunnudagur, ágúst 27

þar stendur hnífurinn í svuntuþeysinum



Ég kenni aðallega Human League og Depeche Mode um, en ég er alveg forfallinn tölvupoppfíkill (snemma beygist krókurinn og allt það). Tölvupopp er misgott, þegar vel tekst til er það krisp og kúl en í verstu tilfellunum er þetta versta tónlist í heimi. Þetta byrjaði auðvitað vel, Kraftwerk gáfu tóninn og bretarnir tóku svo örgjörvann upp á sína arma og náðu skrýtnum hljóðum út úr frumstæðum svuntuþeysum, en tókst samt einhvern veginn að setja þetta garg í óvænt poppsamhengi. Nægir þar að benda á téða Human League. Þegar lengra leið fóru svuntuþeysarnir að vera fullkomnari og hljóðin fágaðri og gátu hermt þokkalega eftir raunverulegum hljóðfærum, allavega nógu mikið til að maður gæti numið hvaða hljóðfæri væri verið herma eftir. Tónlistin hins vegar versnaði mikið við þetta. Hvað er hallærislegra en gervistrengir í popplagi? Eða gerviflauta? O.s.frv.

Gamla góða tölvupoppssándið hefur samt aldrei dáið, alltaf skotið upp kollinum af og til, í tekknóinu, drömmennbeisinu og öllu þessu sem ég man ekki einu sinni hvað heitir. Og elektróklassið sem nú þykir svalast af öllu svölu sækir mikið í þennan tíma. Nýjasta dellan hjá mér er sænska systkinadúóið The Knife, þau Olof Dreijer og Karin Dreijer Andersson. Það sem getur gert tölvupopp svo heillandi er samspil mannsraddarinnar og vélræns undirleiksins. Ég held að þessar andstæður hafi m.a. gert það að verkum að Human League varð svona vinsæl á sínum tíma, undirleikurinn var kuldalegur og framandi, en yfir krúnaði Phil Oakey með fagurlega farðað andlit hulið til hálfs af dökkum haddi. Allavega, The Knife. Þau systkyn leika sér talsvert með mannsröddina, Karin syngur og röddin er meðhöndluð eins og hvert annað hljóð, dimmar raddir eru t.d. hennar rödd í hægri spilun o.s.frv. Útkoman er heillandi. Þessi lög eru búin að vera á ripít hjá mér undanfarið. Þau koma öll af nýjustu plötu þeirra, Silent Shout.
The Knife - Silent Shout
The Knife - Marble House
The Knife - Forest Families
Þekktasta lagið þeirra (kannski ekki þekkt, en alveg séns að fólk hafi heyrt það) er þetta hér. Reyndar þekktast í flutningi José Gonzales, þess flinka trúbadúrs.
The Knife - Heartbeats
José González - Heartbeats

þriðjudagur, ágúst 22

vont en það versnar

Þetta er vont. Alveg skelfilega vont. Svo vont að það er verra en vont. Viðkvæmu fólki er ráðið frá því að horfa og hlusta á þessa skelfingu.

sunnudagur, ágúst 20

uppgötvanir á menningarnótt

  1. Það er betra að byrja daginn snemma. Við feðgar kíktum í bæinn upp úr kl. eitt og gengum upp og niður Laugaveginn. Villtumst óvart inn í glænýja mexíkóska búð, þar sem ég fékk tækifæri til að viðra spænskuna og keypti tortilla-mjöl og tortilla pressu. Þessi búð er æðisleg, frábærar vörur og vingjarnlegt starfsfólk, er á Laugavegi sjötíu og eitthvað, skáhalt á móti Landsbankanum. Drengurinn fékk Bionicle-kall og Gollum-brúðu (ekki þó í mexíkósku búðinni), og þegar klukkan var að verða fjögur var bærinn orðinn vel troðinn og okkur fannst fínt að fara þá bara heim. Nýbakaðar tortillapönnukökur í kvöldmatinn. Namminamm.
  2. Það eru svo mörg tónleikasvið í gangi og allir hækka í botn til að yfirgnæfa hina. Við héldum aftur í bæinn upp úr átta, hefðum betur mátt bíða með það. Tróðumst í gegnum miðbæinn með harmkvælum, tónlist að æra mann úr öllum áttum (kannski vantaði bara bjórinn til að deyfa skilningarvitin).
  3. Ég næ ekki hvað fólk sér við Baggalút. Þeir eru fyndnir á prenti (oft meira að segja mjög fyndnir), en sem tónlistarmenn eru þeir frekar leiðinlegir. Lögin óeftirminnileg og slöpp, þeir eru ekki góðir söngvarar, textarnir eru ekki eins fyndnir og þeir halda og það er hætt að vera fyndið að vera kántríhljómsveit (og ennþá ófyndnara að tönglast alltaf á "köntríi"). Ofmetin sveit, meira að segja ofmetnari en Sigur Rós.
  4. Flugeldar standa alltaf fyrir sínu. Það var líka gaman að sitja í rólegheitum á klöppunum við Sæbrautina og njóta herlegheitanna.

föstudagur, ágúst 18

lygi eða ekki lygi?

The al-Qaeda franchise will pour forth its bowl of pestilence and death. We know this because we've watched it countless times on TV and in the movies, just as our officials have done. Based on their behavior, it's reasonable to suspect that everything John Reid and Michael Chertoff know about counterterrorism, they learned watching the likes of Bruce Willis, Jean-Claude Van Damme, Vin Diesel, and The Rock (whose palpable homoerotic appeal it would be discourteous to emphasize).

It's a pity that our security rests in the hands of government officials who understand as little about terrorism as the Florida clowns who needed their informant to suggest attack scenarios, as the 21/7 London bombers who injured no one, as lunatic "shoe bomber" Richard Reid, as the Forest Gate nerve gas attackers who had no nerve gas, as the British nitwits who tried to acquire "red mercury," and as the recent binary liquid bomb attackers who had no binary liquid bombs.


Meira hér. Og þessi er býsna áhugaverð.

miðvikudagur, ágúst 16

ég er ekki frá Barcelona...

... en það eru þau ekki heldur. En skemmtileg eru þau og forsöngvarinn ægifagur. Það ku vera 25 manns í sveitinni, sem bendir til þess að það sé gaman í hljómsveitarpartíum. Ekki veit ég hvort allir spila á hljóðfæri, reyndar sagði á heimasíðunni þeirra þegar hún var enn á sænsku: "Allir spila á kasú þegar þess þarf". En það er greinilegt að allir syngja. Sænska hljómsveitin I'm from Barcelona og lagið We're from Barcelona, gjöriðisvovel:



Annars ætla víst eigendur YouTube að safna saman öllum tónlistarmyndböndum sem gerð hafa verið og birta á vefnum. Fagna því allir góðir YouTube-fíklar.

sunnudagur, ágúst 13

tónleikarnir...

... með Morrissey sviku ekki, kallinn í miklu stuði, svitnaði mikið og fleygði alls fjórum sveittum skyrtum út í salinn. Ég sat sem betur fer í hæfilegri fjarlægð. Ólíkt mörgum tónleikagestum fílaði ég upphitunarkvendið (sjá hér), skemmtilega biluð goth-pía þar á ferð. Tilgerð er fín ef hún er nógu hávaðasöm (og í hæfilegum skömmtum). Ef Morrissey hefði sagt við mig fyrir tónleikana að ég mætti bara velja eitt Smithslag, hefði ég valið þetta hér fyrir neðan. Þið getið þá líklega ímyndað ykkur gleði mína þegar tónleikarnir hófust á því:



Þá er bara að bíða eftir næstu tónleikum. Á ekki von á að verða fyrir vonbrigðum:

miðvikudagur, ágúst 9

wishful thinking

Ég bað um óskalag á tónleikunum hjá Joönnu Newsom í vor. Og hún spilaði það og söng, ekki þó uppi á þaki (en kannski úti á þekju). Nýja platan hennar kemur út 14. nóvember, afmælisdaginn minn. Tilviljun?

Óskalagið mitt var þetta héddna:

laugardagur, júlí 1

putada

Ekki komust Argentínumenn lengra. Skoruðu mark og fóru á taugum og misstu í framhaldinu allt niður um sig. Meira að segja slagsmál í lokin. Svona er þetta stundum. En Þjóðverjar hampa sjálfsagt bikarnum.

En svona áður en við kveðjum Argentínu alveg, eru hérna tvö lög með stórpopparanum Gustavo Cerati. Drengurinn sá er mikill risi í Argentínu, var söngvari í hljómsveitinni Soda Stereo sem er vinsælasta hljómsveit allra tíma í Argentínu. Vinsældir náðu mun lengra en það og voru þeir brjálæðislega vinsælir um alla Suður-Ameríku, allavega þá spænskumælandi (Einar Örn heyrði t.d. í þeim í Venesúela). Allavega, þegar sveitin lagði upp laupana hóf Cerati sólóferil og er búinn að gefa út þetta 3-4 plötur. Ein þeirra áskotnaðist mér fyrir nokkrum árum, mikil snilldarplata sem kallast Bocanada. Plata sem sígur hægt og rólega inn í kollinn á manni og heldur sig þar. Nóg um það, hér eru tvö lög.
Gustavo Cerati - Tabú
Gustavo Cerati - Verbo Carne

Og hérna má sjá myndband af Soda Stereo á tónleikum.

fimmtudagur, júní 29

heinstrakettnin

Búinn að kíkja á nokkra leiki, samt ekkert of marga. Svona er að hafa ekki Sýn. Kannski eins gott. Annars er þetta að mörgu leyti skrýtin keppni, ekki kannski síst vegna þess að þjóðverjar og argentínumenn reynast vera einna simpatískustu liðin. Öðruvísi mér áður brá. Allavega, áttaliðaúrslitin framundan og ég ætla að reyna að sjá einhverja leiki. Og ólíkt öllum öðrum spái ég því að allir leikirnir verði leiðindajafnteflisleikir með enn leiðinlegri framlengingum og vottnott, nema hvað Ítalía-Úkraína verður óvænt mikil skemmtun og drama. Úkraínumenn komnir miklu lengra en búist var við og hafa engu að tapa og Ítalir hafa allt að vinna auk þess sem þessi áföll heimafyrir koma bara til með að sameina þá enn meir. Brasilíumenn koma enn meir á óvart með hverjum leik með því að spila leiðinlegan fótbolta og toppnum verður náð í úrslitaleiknum, sem ég spái að verði Brasilía á móti Argentínu (vonandi) eða Þýskalandi (eins og reyndar allir aðrir eru að spá). Ætli það verði ekki leiðinlegasti úrslitaleikur síðan í USA '94 (sem náði þó að toppa allt). Enda sami þjálfari með brassana núna og þá. Vona samt að ég verði ekki sannspár. Bind vonir við að Argentínumenn haldi merkinu uppi og spili skemmtilegan bolta. Riquelme (borið fram "ríkelme") er nú orðinn uppáhaldsleikmaðurinn. Eitthvað heillandi við þennan þunglyndislega sóknarmiðjumann og leikstjórnanda sem nennir varla að hlaupa. Tevéz er líka skemmtilegur, sprækur og ófríður. Og það er ólíkt skemmtilegra að sjá hann tæta sig í gegnum vörn með tveimur snertingum en Cristiano Ronaldo gera einhverjar endalausar slaufur sem ekkert verður úr. Allavega: ¡Viva Argentina!

miðvikudagur, júní 28

bílar og hjól

Hjólreiðatúr á sunnudaginn endaði í bíóferð. Sáum Bíla í Háskólabíó. Allt í lagi mynd, slakasta Pixar-myndin til þessa, en mér leiddist ekkert svo mikið. Samt verð ég að segja að talsetningin var ömurleg. Íslendingar eru alltaf að monta sig af því að Disney-myndirnar eru vel talsettar á Íslandi og hvað Disney er hrifið af íslensku talsetningunum, en mér finnst þetta bara vera bull. Það er ekki það að þýðingarnar séu slæmar, né heldur að raddirnar passi ekki við karakterana. Þvert á móti. Hins vegar reyna leikararnir alltaf, af einhverri óskiljanlegri ástæðu, að elta amerísku áherslurnar og ýkja þær ef eitthvað er. Fyrir vikið vingsast þeir áttundanna á milli í sömu setningunni í einhverjum undarlegum tónaröðum sem ættu betur heima í óperu eftir Atla Heimi. Hrollvekjandi.

laugardagur, júní 24

"Kraftaverk!"

... kallaði drengurinn úti í garði. "Pabbi, komdu og sjáðu, þetta er rosalega flott." Reykurinn steig upp af grillinu og fyllti eitt horn garðsins. Geislar kvöldsólarinnar tróðu sér í gegnum laufþykknið í garði nágrannans og þegar þeir smugu í gegnum reykinn mynduðust fallegir sólstafir yfir kvöldmatnum. "Það er eins og guð sé að brenna!", sagði pilturinn loksins. Now, there's a thought ...

súpermann

Sonur minn er á því stigi bernskunnar að þykja ofurhetjur rosalega merkilegar. Ég ákvað því að tími væri til kominn að kynna hann fyrir aðal, nubbnilega súpermanni og við leigðum gömlu myndina með Christopher Reeve. Almennileg ofurhetja sem getur allt, þá voru menn menn og hetjur riðu um héröð, duttu af baki og lömuðust. Æææ, þetta var nú ósmekklegt. En allavega, ekki fannst honum myndin skemmtileg, fannst vanta allt fútt í hana, lokabardaginn væri enginn lokabardagi (þarna kemur pleisteisjónsindrómið sterkt inn). Og ég er svosem sammála, hún hefur ekki elst sérstaklega vel. Nema hvað Reeve og Kidder eru sjarmerandi. Tæknibrellurnar barn síns tíma og inn á milli koma alltaf stórskrýtnar ljóðrænar senur sem gera kannski ekki alltof mikið fyrir myndina. En samt, gaman að rifja hana upp. En ég held ég sleppi II, III og IV.

mánudagur, júní 19

prototypes

Þetta band er drullukúlt. Og nei, ég keypti þetta ekki hjá Dr. Gunna, en fann það samt á blogginu hans. Mig langar til Parísar. Djöfull voru Ghanamenn flottir á því. Útvarpsútgáfan á blogginu hennar Þórdísar er mjög flott. Hún reynist líka vera með þessa fínu útvarpsrödd. Sem fer ekki alltaf saman. Eða kannski. Hvað veit ég. Ég er annars farinn að spá alvarlega í því hvort heimildarmyndin stefni í að verða eitthvað flopp. Sem gerir þetta kannski bara spennandi. Verst hvað maður er svo gjörsamlega ófær um að meta hvort sköpunarverk manns séu góð eða ekki.

föstudagur, júní 16

Eyddi alveg helling af peningum í að kaupa diska af Dr. Gunna. Held ég hafi keypt eitthvað um 20 stykki (ekki búinn að telja) og vildi kaupa helling í viðbót. Hefði tekið allt klabbið hefði ég getað. Og mörg er þar matarholan. Tók þann pólinn í hæðina að kaupa helst það sem ekki væri hægt að fá í búðum hér. Ekkert meinstrím drasl. Reyndist hafa mestan áhuga á japönsku poppi. Og svo læddist með hin og þessi snilldin. Kannski set ég eitthvað af því hérna inn á næstunni. Jamm.

sunnudagur, júní 4

laugardagur, júní 3

þau eiga ammælídag

Magnús Grímsson á afmæli í dag. Og Hulda Hákonar á líka afmæli í dag. Í tilefni af því er hér lag úr Bónorðsförinni, leikriti Magnúsar og fyrsta leikritinu sem Hugleikur setti upp. Lagið er eftir Eirík Árna Sigtryggsson. Upptakan gerð á tónlistardagskrá Hugleiks í maí síðastliðnum, Björn Thorarensen syngur.
Úr Bónorðsförinni - Bónorðsfararlok

ertu klukkaður maður?!

Varríus klukkaði mig fyrir margt löngu, og ég ætla að ljúka því af hér.

1. Hvaða bók hefur haft mest áhrif á þig?

Úff púff, þessi er erfið. Held ég geti ekki nefnt bara eina bók, svo ég tel upp nokkrar (og er örugglega að gleyma einhverjum krúsjal bókum):

Thor Heyerdahl - Kon Tiki og Í brúðkaupsferð. Í kringum 1950 voru þýddar ferðasögur ansi vinsælar hér á landi. Afi átti ógrynnin öll af þessu og 10 ára gamall hámaði ég þær í mig, lá yfir landabréfabókum og lét mig dreyma um framandi slóðir. Þessar tvær las ég aftur og aftur og þær höfðu svo sterk áhrif á mig að enn á ég mér þann draum að heimsækja frönsku pólinesíu, klifra í pálmatrjám og kafa í tærum sjó. Skil ekki af hverju ég er ekki löngu búinn að því.

Búlgakov - Meistarinn og Margaríta. Þetta var eiginlega fyrsta heimsbókmenntið sem ég las. Dúndur.

Jón Guðmundsson Lærði - Spánverjavígin. Einhver magnaðasta bók sem hefur verið skrifuð á íslensku. Ég veit að margir eru hrifnir af Píslarsögunni, en þessi fær mitt atkvæði.

Haruki Murakami - Dance Dance Dance. Ekki besta bók Murakamis, svona bókmenntalega séð, en af einhverjum ástæðum hafði hún mikil áhrif á mig. Gekk í gegnum rosalegt Murakami-æði í kringum '95, gekk meir að segja svo langt að panta bækur frá Japan (á ensku reyndar). Þetta er eina bókin sem ég lét hann árita þegar hann kom hingað um árið.

2. Hvaða tegund bóka lestu helst? Skáldsögur, krimma, ævisögur, ljóð eða eitthvað annað?

Flest allt. Nenni reyndar voða lítið að lesa krimma (á Arnald t.d. alveg eftir), en les þá ef þeir bjóðast. Tek ljóðatarnir og á mín uppáhalds. Ef óperuaríur eru vel sungnar geta þær verið æðislegar. Ef ekki eru þær mann lifandi að drepa. Ljóð eru svipuð, nema maður þarf ekki að halda fyrir eyrun.

3. Hvaða bók lastu síðast?

Ég man það ekki. Er oft með 3-5 í gangi í einu. Er núna að lesa Rip it up and start again, Skugga vindsins, ¿Dónde estas, Ulalume, dónde estas? (spænskt leikrit um síðustu daga Edgars Allans Poe) og Children with Tourette. Jú, alveg rétt. Kláraði Angels and Demons e. Dan Brown um daginn. Fljótlesið helvítis bull það. En ágæt sem slík.

4. Hvurs kyns ert þú?

Piltur.

Og klukka já? Kristínu parísardömu, Ármann Jakobs, Sigguláru og Þórunni Gretzel.

miðvikudagur, maí 31

Látið ganga til sem flestra

Nú skiptir máli að standa saman og senda skýr skilaboð til
ríkisstjórnarinnar varðandi framtíð álframleiðslu á Íslandi. Viðhengið er
bæklingur Íslandsvina - fulltrúi Alcoa hefur lýst því yfir að
ef 80% þjóðarinnar séu á móti veru þeirra hér muni þeir fara. 80%
Íslendinga eru 150.000 manns, svo ef Íslandsvinum tekst að safna
150.000 undirskriftum hlýtur Alcoa að þurfa að standa við orð sín. Leggið
málefninu lið, það er svo sannarlega þess virði!

http://www.islandsvinir.org/pet.asp

fimmtudagur, maí 25

been missing you

Ég veit ekki um ykkur, en ég sakna Silvíu Nóttar.

fögnuður

Fór á Fögnuð í kvöld. Það var enginn ófögnuður. Á eftir skeiðuðum við niður í Þjóðleikhúskjallara og horfðum á Pinter flytja Nóbelsverðlaunaávarpið sitt. Það var síst meiri ófögnuður.

... unas melonas de la hostia...

Miðvikudagskvöld á Laugarveginum í Reykjavík. Þrír útlendir karlmenn ganga á undan mér. Ungar stúlkur aka framhjá í bíl, hanga út um gluggann og gala eitthvað á þá. Þegar ég geng framhjá mönnunum segir einn þeirra akkúrat þetta: "Tenía unas melonas de la hostia!". Oft þegar ég heyri spænsku talaða langar mig til að stoppa fólkið og spjalla. En ekki í þetta sinn, var ekki alveg í stuði til að tala um íslenskar stelpur með melónur "de la hostia".

þriðjudagur, maí 23

Tommi orðinn öllu léttari

Sonur minn, Tommi litli, er orðinn léttari. Sem þýðir líklega að ég er orðinn afi. Kristján bóndi ætti kannski að mæta á fæðingardeildina og gefa litlu fjölskyldunni rúsínur? Svona fyrst það er í tísku að vera í þykjustuleik...

En svona í alvörunni, þá hafa þau eðalhjón Jón Geir og Nanna eignast stúlkubarnið Úlfhildi Stefaníu. Og eru þeim hérmeð sendar hjartanlegar hamingjuóskir.

mánudagur, maí 22

júró

Júró fór nokkurn veginn eins og það átti að fara. Gaman að sjá finnana uppskera eftir marga sultarvetur, hvað svo sem má segja um lagið sjálft. En eitt er mér fyrirmunað að skilja: Íslendingar gefa Dönum alltaf þetta 10-12 stig í hverri keppni. Samt finnst mér persónulega danska framlagið yfirleitt alltaf frekar vont og ekki stiganna virði. Eru þetta samantekin ráð?

föstudagur, maí 19

Nokkur lög. Fyrsta lagið tileinkað Ágústu/Silvíu, annað lagið í tilefni af því að þessi stórkostlegu skötuhjú eru að fara að spila á sveitaballi í Árseli í júní, og það síðasta af því að ég fór á magnaða tónleika með Joönnu Newsom á þriðjudaginn var, og þetta var uppklappslagið (sem ég valdi fyrir hana, hihi).
JF Sebastian - Where is my Mind
Ellen Allien & Apparat - Do Not Break
Joanna Newsom - Clam, Crab, Cockle, Cowrie

miðvikudagur, maí 17

jammjamm

Það eru voða margir eitthvað að dæsa yfir því hvað þessi SilvíuNóttbrandari sé orðinn þreyttur. Ekkert fyndið lengur. Við hverju bjóst fólk eiginlega? Síðan hvenær átti Silvía Nótt að vera fyndin og skemmtileg? Fyrst við kusum hana ber okkur eiginlega skylda til að fylgja henni alla leið. Enda er hún miklu frekar alteregó Íslands en alteregó Ágústu Evu. Og ég verð að segja, að þegar meir að segja Dr. Gunni segir að þetta sé þreytt, þá er eitthvað að virka.

Ég er eiginlega sammála Eiríki, og samlíkingin við Andy Kaufman er ekki svo galin. Sérstaklega núna þegar mörkin á milli Ágústu og Silvíu eru að verða óljósari. Sagði t.d. Silvía tæknimönnunum að fokka sér, því það var í samræmi við karakterinn? Eða leyfði Ágústa sér að segja þeim að fokka sér, því hún var þreytt og í fúlu skapi og gat skýlt sér á bakvið karakterinn? Og Silvía dregur sig í hlé af því að Ágústa verður veik. Eða var það öfugt? Það er auðvitað að renna upp fyrir fólki að fimmtudagskvöldið verður mögulega ekki fyndið og skemmtilegt, heldur óþægilegt og hrollvekjandi. En það verður ekki Íslandi til skammar. Óþægindin og "cringe"-faktorinn eru stór partur af Silvíu, rétt eins og með Ali G, The Office og þar áður Andy Kaufman. "This is carcrash Eurovision" var sagt á einhverri júró-heimasíðunni.

Það sem ég hins vegar sé eftir er allur fjárausturinn sem fer í þetta ævintýri. Það mætti gera margt og mikið í innlendri dagskrárgerð fyrir minni pening.

sunnudagur, maí 14

Ripp, Rapp og Garfunkel

Já, Hugleikur slúttaði vetrarstarfinu með glans, tónlistardagskrá í Þjóðleikhúskjallaranum á þriðjudag og fimmtudag í síðustu viku. Ég ætla að setja eitthvað af lögum úr dagskránni hérna næstu daga. Þetta held ég að gleðji marga, hin bráðskemmtilega sveit Ripp, Rapp og Garfunkel, sem skipuð er húsvíkingum að öllu leyti. Fyrra lagið er úr leikritinu Sálir Jónanna ganga aftur, lagið eftir Ármann Guðmundsson og textinn eftir Unni Gutt.
Ripp, Rapp og Garfunkel - Kotakot í Kotum
Seinna lagið er eftir Árna Hjartar og er úr leikritinu Ég bera menn sá (og birtist þar í talsvert ólíkri útgáfu).
Ripp, Rapp og Garfunkel - Sálmur Meyvants

þriðjudagur, maí 9

bjartsýnin í góða veðrinu

Alveg er ég viss um að það byrji að rigna 8. júlí og stytti ekki upp fyrr en 30. júlí. Þá er ég í sumarfríi.

mánudagur, maí 8

árbæjarsafn

Ég verð að viðurkenna að ég er ekki alveg að fatta þessa Árbæjarsafnsumræðu. Safnið er á fínum stað. Það er einmitt merkilegt að í umræðunni er enginn að gagnrýna staðsetningu safnsins. Það er vel sótt þar sem það er. Eina ástæðan fyrir flutningunum er að fólk virðist eitthvað sérstaklega áfram um að fylla upp í Viðey (eða Hljómskálagarðinn). En af hverju Árbæjarsafnið? Og af hverju bara nokkurn skapaðan hlut sem er ágætlega settur þar sem hann er? Og ef fólk vill fá líf í Viðey af hverju þá ekki bara að flytja, tja, Mosfellsbæinn út í Viðey, þá fylgir því allavega fólk? Annars legg ég til að Árbæjarlaugin verði flutt í Hljómskálagarðinn, orðinn hundleiður á því að taka alltaf strætó þarna uppeftir í hvert sinn sem soninn langar í sund.

miðvikudagur, maí 3

A.L.F.


Smekkvísi og vandvirkni háir oft íslensku leikhúsi. Á hinn bóginn eru smekkleysa, hryllingur, groddahúmor og líkamsvessar alltof sjaldgæf. En (S)Leikfélag Kópavogs bætir úr því. Nú er sýningin A.L.F. (sem stendur fyrir Andspyrnuhreyfingu Ljóta Fólksins) sýnd í félagsheimili Kópavogs, í sal leikfélagsins sem kallast Hjáleigan. Sýningin er urrandi skemmtileg og fyndin, miklir snillar þarna á ferðinni. Sýning í dag, fimmtudaginn 4. maí, kl. 21. Mæli með þessu. Eða eins og segir í leikskrá:

"Við Íslendingar erum falleg þjóð. Það er alkunna. Það veit hvert mannsbarn að þegar víkingarnir numu hér land voru þeir nýbúnir að henda þeim veiku, leiðinlegu og ljótu af í Færeyjum. En í hverju skipi leynast rottur. Og þær fjölga sér. Hratt. Ef ekki er gripið í taumana strax geta afleiðingarnar orðið hræðilegar. Hver ræður ljótt fólk í vinnu? Hver lánar ljótum manni pening? Hvað ef öll þjóðin verður ljót? Hvar stöndum við þá? Þá erum við strand. Strand í miðju Norður-Atlantshafi. Í ljótum málum, ef þið spyrjið mig. Lærum af Bretum. Eitt sinn heimsveldi, núna bara hlægilegir og ljótir..."

þriðjudagur, maí 2

óljóð og ljóð

Ljóðafélag var víst einu sinni starfandi sem hét Hugmyndir. Þetta var svona menntaskólafélag. Eða fjölbrautaskólafélag, þar sem þetta var á Akranesi (þar var reyndar líka starfandi á þeim tíma ljóðadúettinn Hjón og Slaghamar, skipaður þeim Bjarna Ármannssyni (já, þeim eina sanna) og Helga Steindal). Allavega, ég villtist inn í Hugmyndir, ekki af því að ég væri eitthvað mikið ljóðskáld, vildi meira vera svona memm. Vera menningarlegur. En þetta er langt síðan og ég fyrir löngu búinn að átta mig á því að ég er vont ljóðskáld. En viti menn, fór að gramsa í geymslunni um daginn og fann þá útgefið hefti með ljóðum meðlima Hugmynda. Ljóðin mín eru alveg jafn vond og mig minnti, ef ekki verri. Hérna er eitt:
Óp að vetri

Veturinn gægist á gluggann
líkt og nóttin
í huga mér.
Þú, hvar ert þú
sem kældir hjarta mitt?

Já, þarna er einhver angist á ferðinni, sjálfsagt ort í nóvember eða þaðan af kaldari mánuði. Og ég veit ekki einu sinni hvað í fjandanum ég var að fara hérna:
Blind ást

Í birtu örbylgjunnar
situr þú og dreymir.
Þínir menn voru ljóseindir
sprottnar í myrkri

Ef einhver finnur heila brú í þessu má hann/hún kommenta. Svo er eitt annað ljóð eftir mig í þessu hefti, en það er svo vandræðalega vont að mér dettur ekki í hug að setja það hérna. Ber bara öll merki þess að ég hafi hlustað yfir mig á Tom Waits, sándtrakkið úr Betty Blue og horft á of margar eitísmyndir með neonljósum.

En það eru samt fín ljóð þarna í þessu hefti eftir aðra. Hér er t.d. sýnishorn af verkum skáldkonunnar Testu, sem mætti nú alveg yrkja meira:
Sundsprettur

Með augu eins og útfjólubláir geislar
sem glóa.
Demantar í djúpri á
renna sem mjólk
inn í maga lítils unga
sem sýnist synda sakleysislega í syndandi tárum syndarinnar



Geðveiki og gleði

Þá legg ég frá mér hnífinn
og hugsa.
En ekkert lengi
eða mikið
það er nefnilega svo ruglingslegt.
En so tek ég hnífinn og held áfram að skera.
Og mér er alveg sama um blóðið
enda segja þau að mér ætti að vera sama.
Þau segja nefnilega að ég sé geðveik.
En mér er alveg sama,
ég held bara áfram að skera.
Og ég brosi, af því að þau segja
að ég sé geðveik,
en ég segi að þau séu geðveik.
Þess vegna er ég að skera þennan,
mér fannst hann svo geðveikur.
Mér finnst það fyndið.

Testa mín, fyrirgefðu að ég sé að setja þetta hérna. Mér finnst þetta bara svo skemmtileg ljóð hjá þér :)

1. maí í Reykjavík 2006

Pólskir verkamenn unnu hörðum höndum við byggingarvinnu í Fischersundi. Á milli húsanna mátti sá mannfjölda og ómur af lúðrablæstri og ræðuhöldum íslensks millistéttarverkafólks barst með golunni. Og svo byrjaði að rigna.

föstudagur, apríl 28

lán í óláni

Hugleikur er ofvirkt leikfélag. Nú eru tvö leikrit í gangi í bænum, og þau sem taka þátt í öðru koma ekkert nálægt hinu. Svona er þetta, mörgum boltum haldið á lofti og merkilegt nokk, það kemur ekkert niður á gæðunum. Enginn ætti að missa af Systrum, sýning á laugardag kl. 20:00 í Möguleikhúsinu við Hlemm (þar sem ég fæ tækifæri til að stalka áhorfendur, ef eitthvað er að marka kommentakerfi Þórdísar). Í þjóðleikhúskjallaranum verður svo sýnt leikritið Lán í óláni e. snillinginn Hrefnu Friðriksdóttur (sem á einmitt heiðurinn að einu besta leikriti sem ég hef séð, Memento Mori). Frumsýning var í gær og gekk snilldarvel, skemmtilegt leikrit með snjöllu fólki. Næsta sýning á sunnudag kl. 21:00, 1000 kall inn, barinn opinn og allt í góðu með það. Bara drífa sig svo.

þriðjudagur, apríl 25

sætast



Ég held að þetta hljóti að vera með sætustu júróvisjónlögunum. Sænskan er líka alveg einstaklega fallegt söngmál. Söngkonan heitir Alice Babs og er enn í fullu fjöri, ef eitthvað er að marka sænska vefsíður. Og ég er að verða lasinn og nenni ekki að skrifa meira.
Alice Babs - Lilla stjärna (Svíþjóð 1958)

sunnudagur, apríl 23

star.is

Rennandi rugl í Sjónvarpinu
Fréttastofa Sjónvarpsins má eiga það að enn tekst henni að ,,toppa" sjálfa sig þegar Kárahnjúkavirkjun er annars vegar.

Vinstri-græn örvænting í þingsölum
Vinstri-grænir á Alþingi fóru illa út úr útvarps- og sjónvarpsumræðunni um þá tillögu sína að bera framtíð hálendisins norðan Vatnajökuls undir þjóðaratkvæði. Flokkurinn ætlaði auðvitað að slá sér upp í augum kjósenda með málflutningi sínum

ÁF og WWF veifa frekar röngu tré en öngvu
Fréttastofa Útvarps lét hafa sig út í að endursegja athugasemdalaust staðlausa stafi úr yfirlýsingu sem Alþjóða núttúruverndarsjóðurinn, WWF (World Wildlife Fund), sendi frá sér

Eitt umhverfisvænsta álver í heimi
Bandaríska álfyrirtækið Alcoa, sem nú kannar hagkvæmni þess að reisa og reka álver í Reyðarfirði, sendi frá sér yfirlýsingu í dag þar sem fram kemur að mikil áhersla verði lögð á umhverfisvernd og vistvæna framleiðslu


Hérna getið þið lesið meira.
Mér finnst gaman þegar það er mikið að gera. Þessi helgi er t.d. búin að vera viðburðarík. Pétur Gautur á föstudagskvöldið með fríða föruneytinu. Frábær leiksýning, flottir leikarar og bara allt í góðu með það. Gallinn fyrir ykkur hin sem ekki eigið pantaðan miða er að það er uppselt nokkurn veginn allt til enda veraldar. Reyndar losna oft miðar rétt fyrir sýningar (ósóttar pantanir heitir það víst á fagmálinu) svo það er ekki öll nótt úti enn.

Laugardagur fór í vídeóvesen, yfirfærslu á Jólaævintýrinu úr tölvunni minni (sem fer nú bráðum að geispa golunni) yfir á vhs svo valnefnd þjóðleikhússins geti sannfærst um að það sé besta áhugaleiksýning ársins. Krossum fingur. Nei, bíddu, er það ekki lygaramerki? Ég man þetta aldrei. Svo keyrði ég ljós og hljóð á Systrum Hugleiks í gærkvöld. Besta sýningin í gær frá upphafi held ég. Og þetta er frábær sýning sem enginn má missa af, vel skrifað verk eftir hana Tótu. Og í kvöld fer ég einmitt að taka óperuna hennar upp á vídeó. Fjölhæf kona hún Tóta. Já og svo var endað í partíi í gærkvöldi á háteigsveginum með kópavogskrökkunum. Það var góð skemmtun.

Og ekki fara bissíheitin minnkandi þegar tökur á heimildarmyndinni hefjast fyrir alvöru í vikunni. Og svo þarf líka að æfa einþáttung fyrir Margt smátt. Og örugglega eitthvað fleira sem ég er að gleyma. Og svo lítur út fyrir að ég missi ekki íbúðina mína eftir allt saman, húsið selst ekki svo eigendurnir ætla að leigja það út. Og leigjandinn víst kominn: amríska sendiráðið. Ætli þau geri úttekt á mér áður til að sjá hvort ég sé hæfur sambýlingur? Verð ég þá að fela anarkistabærnar mínar (allar tvær)? Og er það sösspekt að eiga tyrknesk-enska orðabók? Er ég þá ekki kominn með litlu tá í alkæda? Nei maður spyr sig.

laugardagur, apríl 22

Nýtt undir sólinni

Eitthvað var síðasta val mitt á "skemmtilegu" júróvisjónlagi að falla í grýttan jarðveg. Hins vegar er ég búinn að finna eitt svalasta, ef ekki svalasta júróvisjónlagið. Og hugsa sér, það er norskt! Kannski þekkja þetta allir, en ég hef allavega aldrei heyrt þetta fyrr. Flytjandinn heitir Åse Kleveland og er sænskættuð. Hún tengist Íslandi sterkum böndum því hún var kynnir í keppninni í Bergen og bauð því Íslendinga velkomna í keppnina.



Og hvað er svona svalt við þetta lag? Í fyrsta lagi er það Brubeck-takturinn, að vísu pikkaður á kassagítar. Svo minnir byrjunin mig af einhverjum ástæðum á þjóðlagadúettinn í Fóstbræðrum, þannig að ég kemst í gott skap á um leið og Åse byrjar að syngja. Og ekki versnar það þegar hljómsveitin kikkar inn með kúldjassað grúv, og svo er millispilið æðislegt.
Åse Kleveland - Intet er nytt under solen (Noregur 1966)

Hér er meira um Åse, og þar segir m.a. um júróvisjónið:
I 1966 ble hun, uoffisielt, utpekt til å representere Norge i Melodi Grand Prix, uansett hvilken melodi som kom til å vinne. I den norske finalen sang hun Arne Bendiksens «Gi meg fri» med stort orkester og hans «Intet er nytt under solen» med det lille orkesteret. Den siste var vinneren, og hun representerte Norge i Luxembourg med rosa buksedress (fra Dior, kjent på folkemunne som «pyjamasen til Åse Kleveland»), og nådde 3. plass ? det beste norske resultatet før Bobbysocks. Sangen, en mollstemt jazz/folketoneinspirert komposisjon i 4/5 huskes, urettferdig, best for åpningslinjene «Jeg vet om en gammel mann/en som har levd lenge». Hun spilte den også inn, koblet med «Gi meg fri» på svensk og tysk («Alles war schon einmal da»/«Gib mich frei») med Egil Monn-Iversens arrangement. «Intet er nytt under solen» ble ingen kommersiell slager, men Grand Prix-deltagelsen medførte internasjonale tilbud, og i 1967 holdt hun konserter i Frankrike og Japan, der hun også spilte inn fire singler på japansk. I 1966 medvirket hun på den bestselgende veldedige EP-en Ja-platen med Adolphsons «Det gåtfulla folket». I 1967 opptrådte hun på Liseberg og ga ut sin andre LP, Åse Kleveland 2, også denne en svensk produksjon.
Ég veit ekki um ykkur, en mig langar í japönsku lögin...

fimmtudagur, apríl 20

makedónska heilkennið

Makedónska heilkennið er það sem gerist þegar maður hefur hlustað svo mikið á júróvisjónlög að manni finnst meir að segja makedónska lagið bara helv... gott. Þetta makedónska lag er samt gott, burtséð frá öllu. Allavega finnst mér það ómótstæðilegt. Þetta er reyndar lagið sem komst ekki í júróvisjón, varð í 2. sæti í undankeppninni í Makedóníu í fyrra. Af hverju, veit ég ekki, því makedónska framlagið í fyrra var frekar vont, ef ég man rétt. En þetta er ómótstæðilegt, einhver geggjun í gangi og hefði örugglega unnið keppnina ef það hefði verið með. Brjálað Balkan-latínó, ef Goran Bregovic og Shakira myndu sofa saman og eignast barn myndi það hljóma einhvern veginn svona.


Flytjandinn heitir Aleksandra Pileva og er án efa mikil stjarna í heimalandinu. Jamm jamm jamm.

Aleksandra Pileva - Sonce i mesecina (2. sæti í makedónsku forkeppninni 2005)
Heyr heyr.

júró

Bara mánuður í júróvisjón. Jamm. Ég er svona spenntur í leyni, en held samt alveg þessu intelektúal kúli, sko.

Ég komst samt óvænt í heilan graut af júróvisjónlögum frá ýmsum tímum. 95 prósent af þessu er algjört bölvað rusl og ekki megabætanna virði, en inn á milli leynast skondin og skemmtileg lög. Og svo eru nokkur lögmál sem gilda:
  • Júróvisjónlög eldast almennt betur en venjuleg lög. Aðallega vegna þess að þegar þau birtast fyrst eru þau hallærislegt rusl, en með tíð og tíma breiðist yfir þau einhver kitsch-ljómi, þannig að þau verða skemmtilega hallærisleg. Þetta á þó ekki við um öll lögin.
  • Eftir því sem júróvisjónlög eru eldri, því betri eru þau. Þetta er almenn regla. Enda er enginn Serge Gainsbourg að semja júróvisjónlög í dag. Ef bretar tækju sig nú saman í andlitinu og fengju t.d. Nick Cave, nú eða Morrissey til að semja fyrir, það væri önnur saga.

En allavega, ég ætla að leyfa ykkur að heyra afraksturinn af rannsóknum mínum. Heyrum fyrst kynningarstefið. Ekki veit ég hver samdi og nenni ekki að leita það uppi. Hins vegar vantar gjammið í Gísla Marteini inn á lagið, þið verðið að ímynda ykkur það. Eða ekki.
Júróvisjónlagið
Hitt er hvorki meira né minna en flutt af Modern Folk Trio & Aysegül. Frá Tyrklandi. Framlag tyrkja árið 1981. Óneitanlega forvitnilegt lag.
Modern Folk Trio & Aysegül - Dönme Dolap (Tyrkland 1981)

þriðjudagur, apríl 18

Haha, djöfull gabbaði ég ykkur þarna! Neinei, ég ruglaðist bara á bloggum. Svona er að standa í þessari fordild að hafa tvö blogg í gangi. En ég ætla samt að halda póstinum inni, þetta er svo sætt.

En lýsir kannski vel ástandinu þessa dagana. Það er svo margt að hugsa, svo margt að gera að einhverju hlýtur að slá saman einhvern tímann. Vona að þetta verði það versta.

lay low



Lay Low (o Lovísa) es otra chica que hace su música en solitario. Un punto claro de referencia sería PJ Harvey (es interesante, pero parece que PJ ya influye más que Patti Smith a los músicos jóvenes...), pop acústico con toques de blues y country. Todavía no ha sacado un disco, pero quién sabe... Pero, en su página en MySpace hay dos canciones que merecen la pena.

laugardagur, apríl 15

Kaldal væntanlegur klukkan þrjú

Krossfestingin er auðvitað að ákveðnu leyti eins og að fara til ljósmyndara. Andartakið er fest, miðjað, endurtekið út í það óendanlega á hverju ári í tvöþúsund ár. Og Kristur dó smávegis við krossfestinguna, en lifði þó áfram.

Sömu sögu má segja um Spartakus. Kristslíkingin í lok myndarinnar var augljós, en væri svona mynd gerð í dag þar sem byltingarleiðtoga og uppreisnarmanni er líkt við Ésú? Held ekki. En stundum langar mig til að krossfesta Sportakus.

(er ekki orðið vandræðalega augljóst að ég veit ekkert hvað ég á að gera við þetta blogg...?)

föstudagur, apríl 14

og talandi um dauða...

...deyr maður ekki smá þegar maður skilur eftir færslu á bloggi? Hugsun sem var hugsuð og kemur aldrei aftur. Eða að maður festir í orð hugsun, sem minnir mann svo alltaf á það sem var. Minnir mann á að núið er bara andartakið þar sem fortíðin étur sig inn í framtíðina. Reyndar finnst mér alltaf svolítið uppörvandi að lesa gamlar bloggfærslur, það er svona eins og að lesa ritgerðir úr menntaskóla, þær eru skárri en mann minnti.

Nei, fannst þetta einhvern veginn eiga vel við á þessum degi. Maður deyr víst líka talsvert við að láta festa sig á krossi.

fimmtudagur, apríl 13

alein á Búðum

- Ég sá þig í blaðinu í morgun, sagði leikskólastjórinn.
Við sátum á kaffistofunni og stúlkan sem athyglin beindist að varð svolítið feimnisleg.
- Já...
- Já, bara að fara í sjónvarpið, sagði leikskólastjórinn.
- Já, einmitt, svaraði stúlkan. Hún útskýrði fyrir okkur hvernig þáttur þetta ætti að vera, svolítið feimnislega, eins og hún væri ekki viss hvað þessari kreðsu þætti um svona vitleysisgang.
- Þetta verður svona eins og Ali G, nema það er stelpa sem er að spyrja...

Og núna er liðið rúmt ár og Ágústa á leið til Aþenu. Og af hverju er ég að skrifa um þetta? O, engu sérstöku. Dæmigert að fara hreykja sér á einhverju bloggi að maður hafi hitt fræga fólkið, innit? Kannski ekki bara. Fór að rifja þetta upp á kaffihúsi í dag, þar sem ég gluggaði annars vegar í Sjónhverfingar Hermanns Stef og hins vegar í Hér og nú. Hermann er merkilegur gaur, en Hér og nú ómerkilegur snepill. Hermann rifjar upp í bókinni að Barthes hafi sagt að maður deyi smávegis þegar tekin er af manni ljósmynd (rímar auðvitað við sögur af frumbyggjum í suðurhöfum sem töldu ljósmyndavélar ræna þá sálinni). Í Hér og nú er reynt að gera sér mat úr því að Ágústa hafi verið í nokkurra daga afslöppun á Hótel Búðum og haldið sig út af fyrir sig. Og tvær ljósmyndir, önnur af Ágústu, í lopapeysu, þar sem hún horfir alvörugefin beint inn í ljósmyndavélina. Hin af Silvíu Nótt sem skáskýtur augunum glettnislega í linsuna með léttu ulli. Aðra þeirra hef ég hitt, hina ekki.

Hvernig upplifun ætli það sé að eiga sér alteregó? Og þegar alteregóið verður stærra en maður sjálfur? Silvía Nótt er í raun orðin sjálfstætt fyrirbæri. Framhaldið er nokkuð fyrirsjáanlegt, hún hættir að birtast í sjónvarpi eftir nokkra mánuði, kannski ár eða tvö, hættir að þroskast, stoppar, ný tíska tekur við, nýir karakterar, og Silvía verður hluti af poppkúltúrnum. Eftir 10-15 ár fer klámkynslóðin að nostalgíast og rifja upp gamlar minningar. Fólk rifjar upp Shrek og Incredibles og Silvíu Nótt og Birgittu Haukdal. En rifjar fólk upp Ágústu Evu? Ómögulegt að segja, kannski, kannski ekki. Kannski í einhverju allt öðru samhengi. Og kannski verður það líka óþarfi vegna þess að Ágústa verður áfram til, heldur áfram að þroskast og vaxa og dafna og velja sér þær leiðir sem henni gefast.

En tekur alteregóið eitthvað með sér? Kannski er þetta eins og með ljósmyndir. Ég sé ekki hvernig spegilmynd mín breytist frá degi til dags þó hún sé síbreytileg, þróunin er bara of hæg. Ljósmynd af mér frystir hins vegar eitt andartak: svona leit ég út á þessari stundu og breytist ekki. Kannski var það þetta sem Barthes var að meina. Ljósmyndin geymir eitthvað sem maður getur aldrei náð aftur. Og alteregóið geymir einhverja hlið manneskjunnar sem hún sýnir annars ekki. Þegar alteregóið hættir að vera til verður þessi hlið eftir og birtist ekki aftur. Kannski er það bara þessi ljósmynd sem er alltaf birt af Ágústu, alvörugefinni í lopapeysu, sem kveikir svona bullhugsanir. Þetta er auðvitað leikur að andstæðum, sveitastúlkan alvörugefna og feimna sem leikur Silvíu Nótt. En sú Ágústa sem ég kynntist er meira í ætt við þessa hér. Einhvers staðar mitt á milli. En samt í lopapeysu.
Var búinn að lofa að setja þetta inn aftur:

Lyube - Hestalagið
Lyube - Rússneski þjóðsöngurinn

föstudagur, apríl 7

gaman að grafa

Jamm, ætlaði að blogga eitthvert fynd um flírusvipinn á Björgólfi og Þorgerði, en Víðsjá tók af mér ómakið. Annars nóg að gera og hugsa og enginn tími til að blogga. Þetta er svona helst sem fer mér um koll:

  • fékk styrki fyrir heimildarmyndinni minni (sem ég útlista kannski seinna), þannig að planið er gó. Búinn að bíða ansi lengi eftir því.

  • kominn alveg á kaf í pælingar um mataræði. Sonur minn greindist nubbnilega með Tourette (ekki mjög alvarlegt, sem betur fer), og við móðir hans erum mikið að pæla í mataræðinu og áhrifum þess. Og það hefur mikil áhrif. Og fyrir utan þessa venjulegu ofnæmisvalda eins og mjólk, hveiti, ger, o.s.frv., er alveg ótrúlega mikið af eiturdrasli í gangi. Ég er svolítið húkkt á áli núna (eins og margir), sem er baneitrað í stórum skömmtum. Það versta við það er að ef það kemst í heilann reynist erfitt að losa það út. Og mikið af uppsöfnuðu áli í heilanum veldur m.a. minnisglöpum og sumar rannsóknir sýna að fólk með alzheimer er með óvenju mikið magn af áli í heilanum. Og það er ál í ótrúlegustu hlutum. Vissuð þið að það er ál í roll-oni? Og einmitt sú tegund sem á greiðustu leið í heilann. Gerið smá prufu næst þegar þið farið út í búð og kíkið á roll-onin, og þar stendur örugglega "aluminum chlorohydrate" á innihaldslýsingunni. Bilíf mí, þegar maður fer að sökkva sér í svona hluti verður maður nett paranojd. Jájá, lífrænt ræktað það sem eftir er, fjandinn hafi það.

sunnudagur, mars 26

gleymi alveg að plögga...

Semsagt, Þetta mánaðarlega hjá Hugleik, 6 einþáttungar í Þjóðleikhúskjallaranum í kvöld, hver öðrum betri og skemmtilegri. Einn eftir mig, annar í minni leikstjórn, auk þess sem Siggi Páls debúterar sem leikskáld og Nanna sem leikstjóri. 1000kall inn og barinn opinn. Úrvals kvöldskemmtun.

laugardagur, mars 25

stjörnuryk

Sem kvikmyndadellukall og aðdáandi Neil Gaimans er ég mjög áfram um að Stardust verði tekin hér á Íslandi. En það er víst komið babb í bátinn: það má ekki flytja hesta inn til landsins, og hestar leika víst stórt hlutverk í myndinni:
Helga said that they had spoken to "relevant parties" but it appeared that the Icelandic horse was especially vulnerable to disease because it had been isolated for so many centuries and therefor people were afraid to import horses. (meira hér)
Ég er samt ekki alveg að fatta þetta. Hingað til hafa ekki borist neinar fréttir af því að íslenskir hestar hafi drepist unnvörpum þegar þeir eru fluttir til útlanda. Reyndar virðast þeir pluma sig ágætlega þar. Eru þeir eitthvað viðkvæmari hér á landi? Það er ekki eins og kvikmyndagerðarfólkið ætli að standa í kynbótum á íslenska hestakyninu. Gott dæmi um heimsku íslenskra yfirvalda, stóriðjan má útjaska íslenskri náttúru, en aðrir mega éta það sem úti frýs.

fimmtudagur, mars 23

baskar

Í gær lýsti ETA, aðskilnaðarhreyfing Baska, yfir einhliða vopnahléi í ótakmarkaðan tíma. Viðbrögð á Spáni voru varkár enda ekki í fyrsta skipti sem ETA hefur lýst yfir vopnahléi. Alls hefur það gerst tólf sinnum (skv. spænska dagblaðinu El mundo) og hafa vopnahléin staðið mislengi. Lengsta vopnahléið stóð í 439 daga, eða frá 18. september 1998 til 28. nóvember 1999. Ómögulegt er að segja hver árangurinn verður í þetta sinn, en þó verður að binda vonir við að ríkisstjórn Zapateros nái að taka skynsamlega á málunum.Yfirlýsingu ETA má t.d. hlusta á hérna.

Okkur Íslendingum er gjarnt að líta rómantískum augum á sjálfstæðisbaráttu þjóða, enda tiltölulega stutt síðan við náðum sjálf sjálfstæði. Í sumum tilvikum er liggur slík barátta nokkuð ljós fyrir, þjóðir sem eiga sér langa sögu og hafa búið á sama landssvæði í aldaraðir, eiga sérstaka tungu og menningu og hafa verið kúgaðar af annarri þjóð í langan tíma o.s.frv. Og í fljótu bragði virðist hið sama eiga við um Baska, en þegar grannt er skoðað reynist málið ögn flóknara.

Baskar eiga sér að vísu langa sögu. Elstu heimildir um þá höfum við frá Rómverjum. Rómverjar kölluðu landssvæðið sem nú er kallað Baskaland Akvitaníu og nöfn, örnefni og orðmyndir sem fundist hafa í heimildum frá þessum tíma koma heim og saman við orð í nútímabasknesku. Sumir vilja jafnvel teygja sig enn lengra aftur og benda á að á þessum slóðum sé að finna hellaristur Krómagnonmanna og halda því jafnvel fram að Baskar séu afkomendur þeirra. Auðvitað verður það seint sannað. Eitt er víst að tungumál þeirra, baskneska, er alls óskyld nokkru öðru máli og gjörólík að formgerð öllum öðrum evrópskum málum (málvísindin kenna okkur að baskneskan sé ergatíft tungumál, líkt og mörg kákasusmál og sum mál frumbyggja Ástralíu. Íslenska og önnur indóevrópsk mál teljast þá þolfallsmál, eða akkúsatíf). Baskar geyma því einu menningarlegu leifarnar af þeirri Evrópu sem var við lýði áður en Indóevrópskar þjóðir héldu innreið sína.

Um svipað leyti og Ísland var að finnast var konungsríkinu af Navarra komið á þar sem nú er Navarra hérað á Spáni. Gleymum ekki að Spánn var á þessum tíma ekki til. Konungsveldi Vísigota leið undir lok með innreið Márar árið 711 og á rústum þess birtust ný konungsríki og hurfu til skiptis. Konungsríkið af Navarra náði að brjóta márana á bak aftur og márarnir komust aldrei til áhrif í þeim hluta landsins. Konungsríkið af Navarra óx og náði að lokum yfir allan norðanverðan Spán, frá því sem nú er Galisía og til Barcelona. Það stóð þó ekki lengi og dróst veldið saman þar til lítið var orðið eftir þegar Fernando Spánarkonungur tók við því um 1515 (þetta er flókin saga og meira hægt að lesa t.d. hér). Baskar vísa oft til þessa veldis þegar þeir færa rök fyrir hugsanlegu sjálfstæði sínu. Navarra varð þó ekki obinberlega hluti af Spænska konungsveldinu fyrr en 1833.

Baskar gerðust snemma miklir sjómenn og fóru um allt Norður Atlantshaf við þorsk- og hvalveiðar, m.a. að Íslandsströndum. Við Íslendingar áttum einmitt snautlegan þátt í þessari útrás Baska, murkuðum lífið úr hópi þeirra á Vestfjörðum árið 1614 fyrir litlar sakir að áeggjan Ara sýslumanns í Ögri (sem ég er víst kominn af í beinan legg). Samskipti þjóðanna voru þó ekki alltaf svo fjandsamleg, t.a.m. er hér að finna þrjú basknesk-íslensk orðasöfn frá 17. öld í pappírshandriti, sem prófessor Helgi Guðmundsson hefur m.a. skrifað nokkuð um. Spænski flotinn var á þessum tíma að miklu leyti byggður upp á baskneskum skipum og sjómönnum og sem dæmi má nefna að þegar flotinn ósigrandi, Armadan spænska, beið afhroð í Ermarsundi 1588 hrundi baskneski hvalveiðiiðnaðurinn og tók nokkurn tíma að ná sér.

Þjóðernishugmynda fór ekki að gæta að neinu ráði meðal Baska fyrr en um aldamótin 1900. Þjóðernishugmyndir gengu á þeim tíma yfir Evrópu með tilheyrandi kynþáttahyggju. Auk þess var nokkurs konar iðnbylting að ganga í garð í Baskalandi. Þar var nóg járn í fjöllunum og námuvinnsla varð brátt mikilvægur iðnaður og laðaði að verkamenn af fátækari svæðum Spánar. Fyrir vikið fór sumum Böskum að finnast að sér og menningu sinni vegið, baskneska fór að hverfa í sumum bæjum og spænskan tók yfir. Þá birtist á sjónarsviðinu Sabino nokkur Arana. Arana var fæddur í Biskaia-héraða, þar sem spænskra áhrifa gætti hvað mest, og stofnaði baskneska þjóðernisflokkinn, PNV (Partido Nacionalista Vasca), árið 1894. Arana hafði drukkið í sig þjóðernis- og kynþáttahyggju þessara ára og trúði því að Baskar væru af göfugra blóði og barðist gegn blöndun af öllu tagi. Arana var í raun í engu frábrugðinn öðrum þjóðernissinnum þessa tíma og boðskapur hans var ljótur, fasismi og kynþáttahyggja af verstu sort. Arfleifð hans er þó enn við lýði í Baskalandi. Flokkurinn hans, PNV, hefur verið við völd í landinu frá því Franco féll frá auk þess sem Arana og bróðir hans hönnuðu fána Baskalands sem er notaður í dag og kallast Ikurriña, og forystumenn flokksins tala á hátíðisstundum enn um hið baskneska blóð og annað eftir því. Þeir eru þó hættir að gefa út rit Arana, þau þykja of svæsin fyrir nútímalesendur.

Arana horfði einmitt nokkuð til konunganna af Navarre og vildi reisa nýtt þjóðríki sem næði yfir öll baskahéruðin sem skv. hefð eru talin vera sjö: Bizkaia, Araba, Gipuzkoa og Nafarroa á Spáni og Lapurdi, Baxe Nafarroa og Zuberoa í Frakklandi (spænsku og frönsku heitin eru kannski þekktari: Vizcaya, Alaba, Guipúzcoa og Navarra á Spáni og Labourd, Basse-Navarre og Soule í Frakklandi. Til að nefna þekkta staði í þessum héruðum þá er Bilbao í Bizkaia, San Sebastian í Gipuzkoa og Biarritz í Lapurdi). Þar með lagði Arana grunninn að þjóðernishugmyndum Baska og þjóðernishreyfingar nútímans sækja sínar hugmyndir til hans, hvort sem um er að ræða hinn hægrisinnaða PNV eða byltingarsinnana í ETA og Batasuna.

Baskaland fékk töluverða sjálfsstjórn með nýrri stjórnarskrá sem tekin var upp á Spáni eftir kosningarnar 1931 og framtíðin var björt. En 1936 braust borgarastyrjöldin út, og Franco gerði sitt til að brjóta sjálfstæðishugmyndir í héruðum Spánar á bak aftur og árið 1937 ákvað hann að leyfa vinum sínum í Þýskalandi og Ítalíu prófa nýja flugherinn sinn með því að kasta sprengjum á smábæinn Gernika í Biskaia-héraði. Gernika var langt frá víglínunni og gegndi engu hlutverki í stríðinu. En valið á staðnum var líklega engin tilviljun. Gernika er böskum jafnhjartfólginn staður og Þingvellir Íslendingum. Í bænum stendur tré sem hefur nánast staðið um aldir (þ.e. þegar eitt tré deyr er græðlingi af því plantað á sama stað) og þar hafa Baskar komið saman um aldir, þegar nýr forseti (eða lehendakari, eins og það heitir á basknesku) tekur við í dag sver hann eið sinn undir trénu. Picasso gerði auðvitað hina blóðugu loftárás ódauðlega í verki sínu Guernica. Tilgangurinn með loftárásinni virtist fyrst og fremst vera að veikja mótstöðuafl lýðveldissinna og hræða alþýðuna, því hernaðarlegt mikilvægi borgarinnar var ekkert. Hins vegar má segja að Franco hafi skotið sig svolítið í fótinn með þessu, þar sem Baskar gleyma þessum gjörningi seint og var hann kannski rótin að því sem á eftir kom.

Meira seinna.