Í dag beinir mér allt að andstæðu sinni:
ilmur rósarinnar grefur mig í rótum hennar,
að vakna þeytir mér inn í annan draum,
ég er til, svo dey ég.
Nú gerist allt í fastri röð:
sporðdrekarnir éta úr lófa mínum,
dúfurnar naga innyfli mín,
frostkaldir vindar kveikja í kinnum mínum.
Þannig er líf mitt í dag.
Ég nærist á hungri.
Ég hata þann sem ég elska.
Þegar ég sofna, litar nýrisin sól
innanverð augnlok mín gul.
Í geislum hennar, hönd í hönd,
rekjum við okkur til baka í gegnum dagana
þar til við náum loks að týnast í tóminu.
Hoy todo me conduce a su contrario:
el olor de la rosa me entierra en sus raíces,
el despertar me arroja a un sueño diferente,
existo, luego muero.
Todo sucede ahora en un orden estricto:
los alacranes comen en mis manos,
las palomas me muerden las entrañas,
los vientos más helados me encienden las mejillas
Hoy es así mi vida.
Me alimento del hambre.
Odio a quien amo.
Cuando me duermo, un sol recién nacido
me mancha de amarillo los párpados por dentro.
Bajo su luz, cogidos de la mano,
tú y you retrocedemos desandando los días
hasta que al fin logramos perdernos en la nada.
(Ángel González)
2 comments:
Flott thyding.
Takk:)
Sendu inn athugasemd